Υπό συνθήκες

Εσύ που λατρεύεις το Σκοτάδι Εντός μου

Που στέμμα το φορείς 

Γιατί νοιώθεις ότι σε προσβάλει όταν το αντικρίζεις?

Το κάλεσες, επέμεινες.

Το Θαύμασες

Λόγια πεισματικά του είπες 

Και τώρα σε προσβάλει 

Τώρα που είδε το Φως της μέρας

Τώρα σε προσβάλει

Τώρα που το δες μέ τα μάτια σού

Τώρα το διώχνεις

κλείνεις τα αυτιά σου και φωνάζεις

Μα ποιός το Σκότος τού δέχτηκε 

για να δεχτεί και το δικό σου?

Για να Αγαπήσει Εσένα

Εκείνον να ψάξεις.

Εκείνον.

Εκείνον που κάηκε και έκαψε 

Εσένα τον ίδιο.

Εσένα ψάξε πρώτα.

Σαν να έχεις δέσει κόμπο τη ψυχή μου.
Σαν να την έχεις ορίσει να συγκινείται σε κάθε σκέψη μού για σένα.
Σαν να ταξιδεύεις και να σε συναντά σε κάθε λιμάνι ,σαν σκιά.
Σαν να τρίζουν τα θεμέλια τής γης σε κάθε σου κουβέντα.
Σαν να μην υπάρχω.
Σαν να χάνομαι.
Σαν να ματώνω.
Σαν όμως πατώ στη Γη,
ορθώνω τα μάτια μου στον Ουρανό και
ανταριάζει η θάλασσα.
Αλί στον ανθρώπο που σκιάζεται τον πόνο.

Στο νυν και αεί

                 
Ξύπνησα πάλι μ'ενα θάρρος στη καρδιά.

Θαρρείς κοιμήθηκα χτες βράδυ;

Έψαχνα λέξεις, γήινες αναμνήσεις μήπως μπορέσω και μοιραστώ αυτή τη θύμηση που έχω σαν σε σκέφτομαι ,σαν μοιράζομαι τα ταξίδια μου μαζί σου.

Ένας κόμπος στο λαιμό που χωρίζει το νοιώθω από το μιλώ.

Ένα σύννεφο στο νού που χωρίζει το γνωρίζω από το ξέρω.

Σαν το σήμερα να φόρεσε του περασμένου αιώνα φορεσιά και να βγήκε αγέρωχο στο δρόμο μου.

Ταλαιπωρία η σκέψη του πραγματικου.
Αδυναμία της ψυχής να επαναφέρει θύμησες.

Θα σταθώ με μάτια κοκκινα και φθαρμένο νου  σ'αυτο που χρόνο δεν γνωρίζει.

Σ αυτό που άλογο μοιάζει στο περιορισμένο σήμερα.

Στο απέραντο, στο νυν και αεί.

Μαύρη Νύχτα Της Ψυχής

     

Στήν απελπισία που νιώθεις

Στο αδιέξοδο πού βρίσκεσαι

Στο παρακαλετο της διαίσθησης σου 

Και στου νου σου τα τετριμμένα

Έχεις το θάρρος να μείνεις σε ακινησία

Έχεις τη δύναμη να βρεθείς στο μάτι του κυκλώνα

Στο εδώ και στό τώρα 

Κάθε αλλαγή σπάει νόρμες,δεδουλευμενα προηγουμενων ζωών και τάσεις απαίδευτες

Σε διεκδικεις σε όλες σου τις εκφάνσεις

Σε όλες σου τις ποιότητες

Εσύ όμως  ξέρεις

Ξέρεις ποιός ήσουν και ακόμα καλύτερα ξέρεις ποιός είσαι

Και αν θάμπωσαν τα μάτια σου

Και αν φωνάζει ο νους σου

Στη μαύρη νύχτα της ψυχής έχεις το θάρρος να σε δεις κατάματα.

Να σε κατανοησεις να σε σεβαστείς να σε αγαπήσεις

Ένα βήμα πιο βαθιά 

μία ανάσα πιό καυτή 

ένας πόνος πιό οξύς

Μα η λύτρωση μεγάλη

Μπορείς

Οι τάσεις σου δεν σε εξουσιάζουν

Στον καθημερινό αγώνα της ψυχής σου για διάκριση είναι δύσκολο να εντοπίσεις τις πτυχές εκείνες στις οποίες οι Τάσεις σου βρίσκουν καταφύγιο.

Έχεις τήν τάση να αγαπάς,να κατανοείς ίσως και να ζηλεύεις,να αμφισβήτεις.

Ή  Τάση μας όμως είναι το ταλέντο μας

Εμφανίζεται χωρίς καμία προσπάθεια και χωρίς κανέναν κόπο.

Απλά Υπάρχει με τόση φυσικότητα που τη θεωρούμε δεδομένη και γι αυτό δεν τήν εντοπίζουμε εύκολα. 

Στη διαδικασία εκείνη όμως που  μένει απαίδευτη ξεκινάει ο λαβύρινθος.

Σκέψου έναν άνθρωπο που έχει τη τάση να βοηθάει. Πράττει αυθόρμητα καθώς του είναι εύκολο να λέει ναι. Εγώ είμαι εδώ.

Σε βάθος χρόνου μην έχοντας εντοπίσει την απώλεια ενέργειας που βιώνει στα συνεχή ναι αδιακρίτως, μένει ο ίδιος αβοήθητος και εξαντλημένος.

Σκέψου έναν άλλον άνθρωπο που έχει τη τάση να κριτικάρει.

Αβίαστα, χωρίς να τον αφορά ίσως άμεσα ο στόχος του. 

Μένει κενός και γεμίζει με έγνοιες και επιθετικούς προσδιορισμούς χωρίς να είναι χρήσιμοι για την εξέλιξη του.

Ένας άριστος ζωγράφος ίσως να μην έχει λοιπόν τήν τάση να πιάνει σωστά το πινέλο.

Έχει όμως την αντίληψη ότι οφείλει να δουλέψει έχοντας στόχο ,υπομονή και επιμονή.

Όλοι έχουμε Τάσεις. Δεν θα τις πολώσω σε θετικές και αρνητικές ,όμως

μία θεωρητικά καλή τάση ως απαίδευτη μπορεί να σε οδηγήσει σε προσωπική καταστροφή, όπως και μία αρνητική θεωρητικά τάση με κατανόηση και δουλειά μπορεί να σε γεμίσει με φως και ο δρόμος σου να είναι παραγωγικός και ήρεμος.

Είθε λοιπόν οι Τάσεις μάς να μήν μας εξουσιάζουν.

Είθε να γίνουν επιλογή με διάκριση.

Είθε ή σπορά σου να είναι ευλογημένη.

Είθε η ψυχή σου να γεμίσει με Φως.

Και να που βρισκόμαστε σε κλίμα γιορτινό
όλα Πρέπει να είναι ζεστά, οικογενειακά,να τραγουδάμε και να μεζευομαστε γύρω από μεγάλα τραπέζια,να δείχνουμε τα γυαλισμένα μας μαχαιροπίρουνα και τα ποτήρια μάς να κάνουν ντιν- νταν ωσάν καμπάνα μοναστηριού.
Έχουμε βάλει τα καλά μας τα αστραφτερά μας και κουβαλάμε κ ένα ταψί γλυκά.
Και έτσι καταφέρνουμε να πιστέψουμε ότι προστατευμένοι και πάνω απ'όλα ανθρώπινοι αγγίξαμε τα όρια τής αγάπης και της καλοσύνης.
Μόνο που οι πόρτες για τις ψυχές τών ανθρώπων ανοίγουν σπρώχνοντας βουνά ολόκληρα.
Περπατώντας ξυπόλητοι και φορώντας το τίποτα.
Και αν εσύ σήμερα κάθεσαι μόνος σού μ ένα κομμάτι ψωμί και δύο ντομάτες μη θαρρείς ότι τα χριστούγεννα σού υστερούν σε τίποτα από τα δικά μου που γυαλίζουν σαν πετράδι στόν ήλιο.
Θαρρώ ότι έσπρωξες βουνά και σε πήρε ή κούραση.
Να χαρείς και να ξαποστάσεις
Ή ανθρωπιά δεν κοιτάει αργίες
Σε φιλώ και σ ευχαριστώ
Φως στα σκοτάδια μας

Να ανασαίνεις.

Τι κ' αν προσπάθησα να πάρω ανάσα, να ανοίξω τα μάτια μου, να αρπάξω τα χέρια σου να σηκωθώ.
Μάταια.

Τα πόδια μου δεν με κράτησαν αυτη τη φορά.

Κάτω έπεσα, στα γόνατα.
Το κεφάλι μου κρατούσα.
Να ανασάνω δεν μπόρεσα.

Να βγάλω κραυγή δεν άντεξα. Να παραπονεθώ δεν ήθελα.

Δύο βήματα έκανα.

Δυό βήματα και τρεις δεκαετίες.

Να με βλέπω στα μισά,στο χάος.

Τρεις δεκαετίες μέτρησα μέσα σε μια στιγμή.

Μια στιγμή σε μια ανάσα.

Στα τυφλά σηκώθηκα.

Στα τυφλά κ'ας ήταν μέρα μεσημέρι.

Πού είσαι μουρμούρισα...

Σκοτάδια στο μυαλό μου.

Φως στα χέρια μου.

Εδώ είμαι απαντώ.

Φως στα χέρια μου μέρα μεσημέρι.

Φως στη Ψυχή μου μες στο Χάος.

Το Τίποτα σου.

Ζούμε σε δύσκολες εποχές.

Μη ρισκάρεις.

Κάτσε εδώ που ξέρεις που βρίσκεσαι και που πατάς.

Δεν είναι εποχές αυτές παιδί μου να παρατάς τα έτοιμα σου και  να τρέχεις.

Δες τι συμβαίνει γύρω σου.

Βλέπω. Δεν βλέπω θαρρείς?

Δεν βλέπω τον τρόμο των ανθρώπων ρε Μάνα?

Βλέπω όμως και ποιά είναι  η ασφάλεια αυτή που με έφερε ως εδώ.

Μόλις μπω στο σπίτι όλα μοιάζουν εντάξει και μακριά από μένα.

Ένα κρεβάτι μέσα σε τέσσερις τοίχους αρκεί  για να νοιώσω ασφαλής.

Ένας σεισμός και μια οικονομική κατάρρευση και αρκεί για να τη χάσω αυτή μου την ασφάλεια.

Δε βλέπω θαρρείς ρε Μάνα?

Βλέπω.

Και γι' αυτό φεύγω.

Αν δεν έχεις τίποτα ,τίποτα δεν χάνεις.

Το τίποτα το δικό σου ο κόσμος μου όλος.

Ο νους και η ψυχή μου ,ρε Μάνα,που δεν χωρά σε σπίτι.

Το κέντρο μου ,η ασφάλειά μου.

Το καθαρό μου το μυαλό και η πίστη μου στον άνθρωπο. 

Ο κόσμος μου όλος.

Πως να χωρέσεις ρε Μάνα σε αριθμό και γράμμα?

Αυτό που δεν βλέπεις πως να το περιγράψεις?

Εμείς που χάσαμε το δρόμο μας, εμείς θα τον ξαναβρούμε

Μέσα από την πτώση την ανθρώπινη.

Μέσα στο αέναο και το αχανές της ψυχής σου

Πότε την άκουσες τη ψυχή σου τελευταία φορά ρε Μάνα?

Εγώ δεν θυμάμαι.

Έχε εμπιστοσύνη.

Το τίποτα σου, η ζωή μου όλη.

Εσύ επιλέγεις.

 

Δεν είναι λίγες οι φορές  που τα διλλήματα κυβερνούν τη ζωή μας.

Μια ατελείωτη αγωνία που θολώνει τη σκέψη μας.

Αμφισβήτηση σε όλα τα επίπεδα, που μόνο δηλητήριο ρίχνει σε κάθε τολμηρή μας κίνηση.

Σε κάθε μία κίνηση που μπορεί να μας ξεβολέψει σωματικά αλλά να μας σώσει ψυχικά.

Εδώ μάλλον είναι το σημείο που το δίλλημα εμφανίζεται.

Τί επιλέγεις? 

Τί θεωρείς πιο σημαντικό?

Τί σε κάνει να πετάς φλόγες που θεραπεύουν κάθε τι άρρωστο στη ζωή σου?

Το παρελθόν πολλές φορές κάνει την εμφάνιση του σε αυτο το σημέιο με διττή σημασία.

Θα  νοιώσεις οικεία,θα νοιώσεις σιγουριά και ασφάλεια.

Θα συνεχίσεις το προσωπικό σου θέατρο, αυτό που σε κάθε σου φόβο και ανασφάλεια εμφανίζεις ως μηχανισμό άμυνας. 

Μετρημένες όμως οι ώρες πραγματικής σου ευτυχίας μέσα σ'αυτό.

Πάλι εμφανίζεται το σαράκι της στασιμότητας και του ανολοκλήρωτου.

Μπορείς όμως να το κοιτάξεις και κατάματα αυτό το παρελθόν. 

Να το ευχαριστήσεις και να το σεβαστείς.

Να το τοποθετήσεις στη θέση που πραγματικά του αξίζει. 

Στη θέση της προόδου σου λόγω της ύπαρξής του.

Τα σημεία αναφοράς μας είναι ο φάρος της εξέλιξής μας.

Πολλές φορές λόγω της αγωνίας μας γυρνάμε σε αυτά και τα κρατάμε σφιχτά.

Με ειρήνη ας πορευτούμε.

Με αγάπη γι' αυτό που ήμασταν και σιγουριά γι'αυτο που θα γίνουμε.

Ο δρόμος της Αρετής και της Τόλμης.

Το Μέλλον που δεν βρίσκει πια καταφύγιο στο Παρελθόν.

Έχε εμπιστοσύνη Άνθρωπε.

Μπορείς.

Σπουδή στην ανεξαρτησία

Λόγχες, ασπίδες, χώματα και η Ουσία της Ψυχής σου παντού.

Πόλεμος ανελέητος  κι ατέλειωτος κάθε σου προσπάθεια να μην τους μοιάσεις.

Αποκαθήλωση Εικόνων ιερών και Bασιλέων τρανών κάθε σου κουβέντα και αποστροφή.

Ίδιος είσαι. Τίποτα δεν τους άφησες!

Και σηκώνεται το λάβαρο της επανάστασης και πέφτουν τα μαχαίρια.

Και γλιστράει πάλι ο αναβάτης από το ξεθεωμένο άλογο της περηφάνιας του, που με λύσσα τρέχει να ξεφύγει του αντιπεπονθόντος του.

Και  λυσσάνε στα ώτα  του οι προσβολές!
Να σταθεί ,να αφουγκραστεί.

Να καταλάβει ποιανού η φωνή ωρύεται.

Των άλλων ή η δικιά του?

Ποιος κραδαίνοντας το δάχτυλο ανασύρει  μνήμες?

Ποιον άνθρωπο απ’ τα σκοτάδια σέρνουν?

Ο Φόβος του μιλάει. Ο Τρόμος για το λίγο του. Η Συνήθεια του πρέπει και του καλώς καμωμένου.

Του αρεστού

Εκεί στέκεi συναίματος και τρέμει.

Ίδιος είμαι. Ευτυχώς. Τίποτα δεν τους άφησα. Σε όλα τους Τους μοιάζω.

Και στα καλά και στ’άσχημα.

Μα πιο πολύ στην ανθρωπιά.

Σ αυτή που πολεμάτε.

Θεριό την ονομάζετε και την περιγελάτε.

Και  σ’ όλα δίνει νόημα και τ’ άλογο θεριεύει.

Ποτέ ξανά δεν φώναξε.

Πού μοιάζει δεν τον νοιάζει.

Σε όλα δίνει νόημα. Τον τρόπο τους αλλάζει.

να ταν Μάης και Σαββάτο

Τη φωτιά που σε καίει μη τη σβήνεις.
Αστη να φουντώσει.
Στα αποκαΐδια θα μετρήσεις τη νίκη σου.
Σε αυτά που αντέχουν να καούν, να φωτιστούν.
Σ'αυτά που τη παραμόρφωση σου δεν φοβούνται και στο πονο σου τ'αυτιά δεν κλείνουν.
Στις ώρες τις μεγάλες, στα σκοτάδια σου , το ρολόι λιώνει κ ο χρόνος σημασία καμιά δεν έχει.
Ξημερώματα .
Εκεί γεννιέσαι πάλι.

Το Θες

Σε βλέπω να περπατάς σκυφτός και με τα μάτια σου στυλωμένα στο πεζοδρόμιο

Να αναρωτιέσαι και να απορείς τί κάνεις εδώ.

Μια μιζέρια να κουβαλάς νοιώθεις.

Μια αηδία και μια ενέργεια δολοφονική.

Ανούσιες μέρες και ώρες βαρετές.

Πέφτεις πάνω μου μιας κ ‘γω δεν άλλαξα δρόμο για να σε αποφύγω.

Συνέχισα με σταθερό βήμα και θάρρος μέχρι που οι ώμοι μας συγκρούστηκαν και το μαύρο σου έγινε γκρι.

Φοβήθηκα για μια στιγμή τη σύγκρουση ετούτη. 

Φοβήθηκα πιο πολύ  κ'από τη δική σου έκπληξη.

Ίσως γιατί ήξερα τι να περιμένω.

Τράνταγμα και αποσυντονισμός.

Αστάθεια και έλλειψη προσανατολισμού που σε αναγκάζουν έστω και για μια στιγμή να δεις που βρίσκεσαι. Το αίσθημα της αυτοσυντήρησης δυνατό σε όλους μας.

Εκεί λοιπόν σε παγώνω. 

Εκεί που πάγωσα και ‘γω τη πρώτη μου φορά όταν είδα που βρίσκομαι για να μπορέσω να συνεχίσω.

Μπρος ή πίσω δεν ξέρω. Να συνεχίσω όμως.

Βγάζεις την κουκούλα και πατάς σταθερά υπολογίζοντας τη σύγκρουση.

Αν θα δεις τη πλάτη μου ή το πρόσωπο μου εσύ θα το διαλέξεις.

Η δική μου πορεία δεν άλλαξε.

Και δεν ήταν εγωισμός. Eμπιστοσύνη ήταν.

Στη σύγκρουση.

Περπάτα . Σταθερά Άνθρωπε.

Το θες .Το μπορείς.

Σχώρα με

Ξέρεις κουβαλάμε πολλά στις πλάτες μας

Θα με πληγώσεις? Θα με προδώσεις?Θα με κοροϊδέψεις?

Τον άνθρωπο ρωτάς που κ αυτός κουβαλάει

Κανείς δεν σου παίρνει τίποτα αν δεν του το δώσεις.

Δώστο.

Τα Ζώα μου να  ξέρεις με κρατούσανε ζεστή για σένα,

να μη ξεχάσω να αγαπώ , να κλαίω, να φοβάμαι,να μοιράζομαι ν'αποχωρίζομαι,να υπερβάλλω.

Όλα όσα με σένα φοβόμουν να αγγίξω μπας και χαθεί η ισορροπία μου.

Χρώμα, γένος, φυλή, οντότητα δεν έχουν τα αισθήματα

όλα την ίδια βάση έχουν, την ίδια πηγή .Εσένα

Διαφορά καμιά ποιος θα τα λάβει,

Την ίδια δύναμη έχουν.

Να σε κάνουν άνθρωπο.

Σχώρα με λοιπόν που σε ξενίζω.

Την Ανθρωπιά μου τους χρωστάω και  δεν μπορώ να το ξεχάσω.

Μη κουβαλάς.

Αφέσου Άνθρωπε

Έχε εμπιστοσύνη.

Salto Mortale.

δεν είναι ευχάριστο να ψαχουλεύεις τη ψυχή μου...του λέει έχοντας στυλώσει τα ματιά της στα άδεια του τα χέρια.. 

δεν είναι βολικό... της απαντάει εκείνος, κλείνοντας της τα μάτια

σκοτάδι...η πρώτη της σκέψη 

τρόμος... η δεύτερη 

δεν είναι βολικό ,συνεχίζει κρατώντας το σκοτάδι της στα χέρια του, να βουτάς μέσα στην άβυσσο των ανθρώπων 

και όχι γιατί δεν ξέρεις τι να περιμένεις...απλά γιατί ξέρεις καλά ότι το σκοτάδι τους είσαι εσύ

εσύ που αρνείσαι να γίνεις ένα με την άβυσσό σου λες και είναι κομμάτι σου ξέτερο.

ανοίγει τα μάτια της και το σκοτάδι φεύγει όσο εύκολα ξανάρχεται 

ένα σάλτο χρειάζεται

ένα σάλτο που ζεσταίνει τα κρύα σου αισθήματα και στεριώνει τα πόδια σου στη γη

ένα σάλτο από το Εσύ σου στο Εμείς

ένα Σάλτο Μορτάλε στους φόβους σου. Εμείς.

δεν θέλει,μάτια μου, πολλά η ψυχή για να πονέσει.

πες μου για κείνη τη μέρα που ξύπνησες και τα μάτια σου είχαν σκληρύνει τόσο πολύ.

όλα τα μπορούσες τότε.

σπίθες πετούσες και το μυαλό σου γύρναγε ανάποδα αν χρειαζόταν.

μικρά μαύρα ματάκια  που σε κάθε ανάμνηση σκληραίνουν ακόμα περισσότερο κ' απ τα λόγια σου

τα χρόνια, μου λεγες, ήταν δύσκολα και ο άνθρωπος θεριό ανήμερο.

-για να ζήσει, παιδί μου, έκανε τα πάντα!

μη θαρρείς μικρό παιδί ήμουν και γω και λογιόμουν για μεγάλη

χέρια χρειαζόταν η μάνα μου όχι στόματα να θρέψει

μα την έβλεπες την αγάπη και το νοιάξιμο ,στις πράξεις 

τα λόγια τα παίρνε ο αέρας.

και περνάν τα χρόνια

και σκληραίνεις πιο πολύ

και τα μάτια σου μικραίνουν και θες πάλι να βλέπεις καθαρά

μα δεν μπορείς με τόσες σκέψεις

μη ξεχνάς ο άνθρωπος είναι ακόμα θεριό και η τύχη του πάντα τον ορίζει

δεν θέλει,μάτια μου, πολλά η ψυχή για να πονέσει

κ ακόμα λιγότερα το μυαλό για να τα χάσει

κ εκεί είναι που τα μάτια σου ανοίγουν

και πολλά δεν θυμάσαι

και σαν μωρό αγαπάς και ανάγκη έχεις εμένα που ακόμα λογιέμαι για μικρή

μα και μένα τα μάτια μου  λιγότερο σκληρά δεν είναι

δεν θέλει,μάτια μου πολλά η ψυχή για να πονέσει.

σε ποιόν;

Κυριακή και συνήθως σε θυμάμαι να έχεις ορθάνοιχτα τα παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας.

Μια μέρα ρε μάνα να σηκωθώ και να μην χρειάζεται να κουβαλάω τη κουβέρτα πάνω μου λες κ ειμαι στη Σιβηρία και τι στον κόσμο.!

-Βρε καλώς το που ξύπνησε νωρίς το τεμπέλικό μου,18 χρονώ γαϊδάρα  το τεμπέλικο και δυο η ώρα το μεσημέρι το νωρίς,α ρε αθάνατη Ελληνίδα μάνα καλαμπουρτζού.

-Σαν ν'άργησες λιγάκι χτες.

-Άλλαξε η ώρα ρε μάνα...
με τη παλιά ήρθα νωρίς και σηκώθηκα και νωρίς.

Με τη παλιά πάντα.

Με ένα Νες μέτριο με γάλα στη κούπα και μαλμπορο με δανεικό αναπτήρα απο τον πατέρα ,καθήμενη στο στρογγυλό τραπέζι απορεί σε ποιόν μοιάζει το παιδί ετούτο.  να μουν κ γω έτσι στα νιάτα μου;
Μπας θυμάμαι.

-Σήκω γλωσσού κ στρώσε το τραπέζι. Κυριακή γαρ, εχω φτιάξει μπριζολάκια.

-ωωω ρε μάνα! Φεύγω ,έχω κανονίσει λεμε!

Και φεύγει το τεμπελικο και μένουν και τα μπριζολάκια αφάγωτα. Και αρχίζει η γκρίνια.

Περνούν τα χρόνια και το τεμπέλικο μεγαλώνει
Και οι Κυριακες συνεχίζουν να έρχονται.

Σιβηρία πουθενά και μπριζολάκια σήμερα το τεμπέλικο δεν θα κάνει.

Ξύπνησε μ'ένα γουβ σηκώθηκε μ'ένα γαβ

ανοίγει και τα παράθυρα μπας κ'έρθει η Σιβηρία φτιάχνει κ'ενα Νες,σκέτο όμως. Ανάβει κ'ενα μαλμπορο και σκέφτεται.

Σε ποιόν μοιάζει το παιδί ετούτο;

και σε ρωτώ εσέ

και μάταια προσπαθεί να ορθώσει ανάστημα.  

μάταια πνίγει την έξαψη και τό πάθος που μια κουβέντα του δημιούργησε χτες τό πρωί και ως το βράδυ φουρτούνα είχε γίνει. 

βάσανο να τα κλείνεις όλα αυτά σε λογικές και χάρτες

βάσανο και θλίψη στο τέλος της μέρας τα στείρα αχ που αναφωνείς σε βαθιά λαγούμια σκέψης και εγωισμού

και σε ρωτώ εσέ καημε μου...

δεν θες εικόνα να σε κάμω? 

να λυτρωθεις να φύγεις? 

εγώ σε δημιούργησα...εγω και σε προσταζω..!

εικόνα γίνε πέταξε και τ όνειρο σου ζήσε

και αν σε πονουν οι σκέψεις σου και το κορμί σφαδαζει

την ομορφιά του πόνου σου φτερά καν την κ πέτα. ξανά. 

εσύ εκεί στο βάθος

τον διχασμό που βιώνεις

πόσες φορές θα τον κάνεις παντιέρα και θα περιφέρεσαι άσκοπα στα στενάκια των ανθρώπων?

καταλαβαίνεις τον σκοπό τους μόνο όταν σε γλώσσα ξένη αρχίσεις  να μιλάς

και την απορία στα μάτια τους τη βλέπεις

Βαβέλ ορθώνονται οι ψυχές μπροστά σου

σε γλώσσες άγνωστες και αυτές μιλούν

μα την ουσία ξεκάθαρα ουρλιάζουν

σε χρόνο δίσεκτο πάλι γεννούν

τον διχασμό πάλι θα ζήσεις

τον κόσμο γύρω θα γυρίσεις

μα τα παιδιά σκλάβους κρατούν

πάλι θα φύγεις και θα σκορπίσεις

τον κόσμο γύρω θα γνωρίσεις

σε γλώσσες ξένες κ αν μιλούν

στη Βαβελ δεν  κατοικούν

Μαμά,η ζωή είναι αγρίως απίθανη

Σ’ αυτές τις μέρες που εκπλήσσεσαι, ενθουσιάζεσαι και μονολογείς να ποντάρεις.

Σ’ αυτές τις καθημερινές που τόσο βαρετές σου φαίνονται.

Κοίτα λίγο πιο προσεκτικά και δες πως κάθε τους στιγμή μπορεί μαγική να γίνει.

Να το μοιραστείς, να το δεχτείς και να το πιστέψεις.

Κ’ εκείνο που περίμενες και σχεδίαζες  τόσο καιρό μια μέρα καθημερινή έγινε.

Μια μέρα που σ’ έκανε να αναφωνήσεις… Μαμά ,η ζωή είναι αγρίως απίθανη!

Απίθανοι και ‘μεις οι άνθρωποι

Ευλογημένοι να γινόμαστε  σκαλοπάτια

Να γινόμαστε έμπνευση και θάρρος

Να ανεβαίνουμε και να προχωράμε

Στο σκαλοπάτι το δικό μου κάπου γλίστρησα

Κάπου δεν πάτησα καλά, μα ξαναμέτρησα

Ξανανέβηκα

Στο σκαλοπάτι το δικό μου τη θλίψη μου έχασα και τον φόβο μου αγάπησα

Ένα βήμα μπρος ένα βήμα πάνω

Ευλογημένο να σαι

Ερήμην σου

                                                                                                   

                                                                                            

Τί πραγματικά είναι

Δεν μπορούμε να είμαστε για πάντα ανθρακωρύχοι, η ζωή είναι μικρή

Τόσο  απλά και αβίαστα της βγήκε το παράπονο αυτό

Για πόσο ακόμα θα ψαρεύει κουβέντες και συναισθήματα

Έχει ανάγκη να αφεθεί και  στο προφανές  το τόσο επικίνδυνο

Δεν  θα τα αντέξει για πολύ τα κρυμμένα νοήματα και τις έννοιες τις βαθιές

Θέλουν τέχνη και υπομονή

Θάρρος και μάχες σοφές

Και καμιά μάχη δεν τελειώνει αναίμακτα

Σαν λιποτάκτης ακούγεται

Σαν φυγόπονο πλάσμα στέκεται ,καμπουριασμένο στην ιδέα μιας ακόμη απώλειας

Το προφανές το τόσο επικίνδυνο κερδίζει

Μια μάχη δόθηκε

Σοφά δεν ξέρει αν επιλέχθηκε

Τις απώλειες ακόμη δεν τις μέτρησε.