Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Εσύ επιλέγεις.


Δεν είναι λίγες οι φορές  που τα διλλήματα κυβερνούν τη ζωή μας.
Μια ατελείωτη αγωνία που θολώνει τη σκέψη μας.
Αμφισβήτηση σε όλα τα επίπεδα, που μόνο δηλητήριο ρίχνει σε κάθε τολμηρή μας κίνηση.
Σε κάθε μία κίνηση που μπορεί να μας ξεβολέψει σωματικά αλλά να μας σώσει ψυχικά.
Εδώ μάλλον είναι το σημείο που το δίλλημα εμφανίζεται.
Τί επιλέγεις? 
Τί θεωρείς πιο σημαντικό?
Τί σε κάνει να πετάς φλόγες που θεραπεύουν κάθε τι άρρωστο στη ζωή σου?
Το παρελθόν πολλές φορές κάνει την εμφάνιση του σε αυτο το σημέιο με διττή σημασία.
Θα  νοιώσεις οικεία,θα νοιώσεις σιγουριά και ασφάλεια.
Θα συνεχίσεις το προσωπικό σου θέατρο, αυτό που σε κάθε σου φόβο και ανασφάλεια εμφανίζεις ως μηχανισμό άμυνας. 
Μετρημένες όμως οι ώρες πραγματικής σου ευτυχίας μέσα σ'αυτό.
Πάλι εμφανίζεται το σαράκι της στασιμότητας και του ανολοκλήρωτου.
Μπορείς όμως να το κοιτάξεις και κατάματα αυτό το παρελθόν. 
Να το ευχαριστήσεις και να το σεβαστείς.
Να το τοποθετήσεις στη θέση που πραγματικά του αξίζει. 
Στη θέση της προόδου σου λόγω της ύπαρξής του.
Τα σημεία αναφοράς μας είναι ο φάρος της εξέλιξής μας.
Πολλές φορές λόγω της αγωνίας μας γυρνάμε σε αυτά και τα κρατάμε σφιχτά.
Με ειρήνη ας πορευτούμε.
Με αγάπη γι' αυτό που ήμασταν και σιγουριά γι'αυτο που θα γίνουμε.
Ο δρόμος της Αρετής και της Τόλμης.
Το Μέλλον που δεν βρίσκει πια καταφύγιο στο Παρελθόν.
Έχε εμπιστοσύνη Άνθρωπε.
Μπορείς.





Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Σπουδή στην ανεξαρτησία




Λόγχες, ασπίδες, χώματα και η Ουσία της Ψυχής σου παντού.
Πόλεμος ανελέητος  κι ατέλειωτος κάθε σου προσπάθεια να μην τους μοιάσεις.
Αποκαθήλωση Εικόνων ιερών και Bασιλέων τρανών κάθε σου κουβέντα και αποστροφή.
Ίδιος είσαι. Τίποτα δεν τους άφησες!
Και σηκώνεται το λάβαρο της επανάστασης και πέφτουν τα μαχαίρια.
Και γλιστράει πάλι ο αναβάτης από το ξεθεωμένο άλογο της περηφάνιας του, που με λύσσα τρέχει να ξεφύγει του αντιπεπονθόντος του.
Και  λυσσάνε στα ώτα  του οι προσβολές!
Να σταθεί ,να αφουγκραστεί.
Να καταλάβει ποιανού η φωνή ωρύεται.
Των άλλων ή η δικιά του?
Ποιος κραδαίνοντας το δάχτυλο ανασύρει  μνήμες?
Ποιον άνθρωπο απ’ τα σκοτάδια σέρνουν?
Ο Φόβος του μιλάει. Ο Τρόμος για το λίγο του. Η Συνήθεια του πρέπει και του καλώς καμωμένου.
Του αρεστού
Εκεί στέκεi συναίματος και τρέμει.
Ίδιος είμαι. Ευτυχώς. Τίποτα δεν τους άφησα. Σε όλα τους Τους μοιάζω.
Και στα καλά και στ’άσχημα.
Μα πιο πολύ στην ανθρωπιά.
Σ αυτή που πολεμάτε.
Θεριό την ονομάζετε και την περιγελάτε.
Και  σ’ όλα δίνει νόημα και τ’ άλογο θεριεύει.
Ποτέ ξανά δεν φώναξε.
Πού μοιάζει δεν τον νοιάζει.
Σε όλα δίνει νόημα. Τον τρόπο τους αλλάζει.