Εσύ επιλέγεις.

 

Δεν είναι λίγες οι φορές  που τα διλλήματα κυβερνούν τη ζωή μας.

Μια ατελείωτη αγωνία που θολώνει τη σκέψη μας.

Αμφισβήτηση σε όλα τα επίπεδα, που μόνο δηλητήριο ρίχνει σε κάθε τολμηρή μας κίνηση.

Σε κάθε μία κίνηση που μπορεί να μας ξεβολέψει σωματικά αλλά να μας σώσει ψυχικά.

Εδώ μάλλον είναι το σημείο που το δίλλημα εμφανίζεται.

Τί επιλέγεις? 

Τί θεωρείς πιο σημαντικό?

Τί σε κάνει να πετάς φλόγες που θεραπεύουν κάθε τι άρρωστο στη ζωή σου?

Το παρελθόν πολλές φορές κάνει την εμφάνιση του σε αυτο το σημέιο με διττή σημασία.

Θα  νοιώσεις οικεία,θα νοιώσεις σιγουριά και ασφάλεια.

Θα συνεχίσεις το προσωπικό σου θέατρο, αυτό που σε κάθε σου φόβο και ανασφάλεια εμφανίζεις ως μηχανισμό άμυνας. 

Μετρημένες όμως οι ώρες πραγματικής σου ευτυχίας μέσα σ'αυτό.

Πάλι εμφανίζεται το σαράκι της στασιμότητας και του ανολοκλήρωτου.

Μπορείς όμως να το κοιτάξεις και κατάματα αυτό το παρελθόν. 

Να το ευχαριστήσεις και να το σεβαστείς.

Να το τοποθετήσεις στη θέση που πραγματικά του αξίζει. 

Στη θέση της προόδου σου λόγω της ύπαρξής του.

Τα σημεία αναφοράς μας είναι ο φάρος της εξέλιξής μας.

Πολλές φορές λόγω της αγωνίας μας γυρνάμε σε αυτά και τα κρατάμε σφιχτά.

Με ειρήνη ας πορευτούμε.

Με αγάπη γι' αυτό που ήμασταν και σιγουριά γι'αυτο που θα γίνουμε.

Ο δρόμος της Αρετής και της Τόλμης.

Το Μέλλον που δεν βρίσκει πια καταφύγιο στο Παρελθόν.

Έχε εμπιστοσύνη Άνθρωπε.

Μπορείς.

Σπουδή στην ανεξαρτησία

Λόγχες, ασπίδες, χώματα και η Ουσία της Ψυχής σου παντού.

Πόλεμος ανελέητος  κι ατέλειωτος κάθε σου προσπάθεια να μην τους μοιάσεις.

Αποκαθήλωση Εικόνων ιερών και Bασιλέων τρανών κάθε σου κουβέντα και αποστροφή.

Ίδιος είσαι. Τίποτα δεν τους άφησες!

Και σηκώνεται το λάβαρο της επανάστασης και πέφτουν τα μαχαίρια.

Και γλιστράει πάλι ο αναβάτης από το ξεθεωμένο άλογο της περηφάνιας του, που με λύσσα τρέχει να ξεφύγει του αντιπεπονθόντος του.

Και  λυσσάνε στα ώτα  του οι προσβολές!
Να σταθεί ,να αφουγκραστεί.

Να καταλάβει ποιανού η φωνή ωρύεται.

Των άλλων ή η δικιά του?

Ποιος κραδαίνοντας το δάχτυλο ανασύρει  μνήμες?

Ποιον άνθρωπο απ’ τα σκοτάδια σέρνουν?

Ο Φόβος του μιλάει. Ο Τρόμος για το λίγο του. Η Συνήθεια του πρέπει και του καλώς καμωμένου.

Του αρεστού

Εκεί στέκεi συναίματος και τρέμει.

Ίδιος είμαι. Ευτυχώς. Τίποτα δεν τους άφησα. Σε όλα τους Τους μοιάζω.

Και στα καλά και στ’άσχημα.

Μα πιο πολύ στην ανθρωπιά.

Σ αυτή που πολεμάτε.

Θεριό την ονομάζετε και την περιγελάτε.

Και  σ’ όλα δίνει νόημα και τ’ άλογο θεριεύει.

Ποτέ ξανά δεν φώναξε.

Πού μοιάζει δεν τον νοιάζει.

Σε όλα δίνει νόημα. Τον τρόπο τους αλλάζει.

να ταν Μάης και Σαββάτο

Τη φωτιά που σε καίει μη τη σβήνεις.
Αστη να φουντώσει.
Στα αποκαΐδια θα μετρήσεις τη νίκη σου.
Σε αυτά που αντέχουν να καούν, να φωτιστούν.
Σ'αυτά που τη παραμόρφωση σου δεν φοβούνται και στο πονο σου τ'αυτιά δεν κλείνουν.
Στις ώρες τις μεγάλες, στα σκοτάδια σου , το ρολόι λιώνει κ ο χρόνος σημασία καμιά δεν έχει.
Ξημερώματα .
Εκεί γεννιέσαι πάλι.

Το Θες

Σε βλέπω να περπατάς σκυφτός και με τα μάτια σου στυλωμένα στο πεζοδρόμιο

Να αναρωτιέσαι και να απορείς τί κάνεις εδώ.

Μια μιζέρια να κουβαλάς νοιώθεις.

Μια αηδία και μια ενέργεια δολοφονική.

Ανούσιες μέρες και ώρες βαρετές.

Πέφτεις πάνω μου μιας κ ‘γω δεν άλλαξα δρόμο για να σε αποφύγω.

Συνέχισα με σταθερό βήμα και θάρρος μέχρι που οι ώμοι μας συγκρούστηκαν και το μαύρο σου έγινε γκρι.

Φοβήθηκα για μια στιγμή τη σύγκρουση ετούτη. 

Φοβήθηκα πιο πολύ  κ'από τη δική σου έκπληξη.

Ίσως γιατί ήξερα τι να περιμένω.

Τράνταγμα και αποσυντονισμός.

Αστάθεια και έλλειψη προσανατολισμού που σε αναγκάζουν έστω και για μια στιγμή να δεις που βρίσκεσαι. Το αίσθημα της αυτοσυντήρησης δυνατό σε όλους μας.

Εκεί λοιπόν σε παγώνω. 

Εκεί που πάγωσα και ‘γω τη πρώτη μου φορά όταν είδα που βρίσκομαι για να μπορέσω να συνεχίσω.

Μπρος ή πίσω δεν ξέρω. Να συνεχίσω όμως.

Βγάζεις την κουκούλα και πατάς σταθερά υπολογίζοντας τη σύγκρουση.

Αν θα δεις τη πλάτη μου ή το πρόσωπο μου εσύ θα το διαλέξεις.

Η δική μου πορεία δεν άλλαξε.

Και δεν ήταν εγωισμός. Eμπιστοσύνη ήταν.

Στη σύγκρουση.

Περπάτα . Σταθερά Άνθρωπε.

Το θες .Το μπορείς.

Σχώρα με

Ξέρεις κουβαλάμε πολλά στις πλάτες μας

Θα με πληγώσεις? Θα με προδώσεις?Θα με κοροϊδέψεις?

Τον άνθρωπο ρωτάς που κ αυτός κουβαλάει

Κανείς δεν σου παίρνει τίποτα αν δεν του το δώσεις.

Δώστο.

Τα Ζώα μου να  ξέρεις με κρατούσανε ζεστή για σένα,

να μη ξεχάσω να αγαπώ , να κλαίω, να φοβάμαι,να μοιράζομαι ν'αποχωρίζομαι,να υπερβάλλω.

Όλα όσα με σένα φοβόμουν να αγγίξω μπας και χαθεί η ισορροπία μου.

Χρώμα, γένος, φυλή, οντότητα δεν έχουν τα αισθήματα

όλα την ίδια βάση έχουν, την ίδια πηγή .Εσένα

Διαφορά καμιά ποιος θα τα λάβει,

Την ίδια δύναμη έχουν.

Να σε κάνουν άνθρωπο.

Σχώρα με λοιπόν που σε ξενίζω.

Την Ανθρωπιά μου τους χρωστάω και  δεν μπορώ να το ξεχάσω.

Μη κουβαλάς.

Αφέσου Άνθρωπε

Έχε εμπιστοσύνη.

Salto Mortale.

δεν είναι ευχάριστο να ψαχουλεύεις τη ψυχή μου...του λέει έχοντας στυλώσει τα ματιά της στα άδεια του τα χέρια.. 

δεν είναι βολικό... της απαντάει εκείνος, κλείνοντας της τα μάτια

σκοτάδι...η πρώτη της σκέψη 

τρόμος... η δεύτερη 

δεν είναι βολικό ,συνεχίζει κρατώντας το σκοτάδι της στα χέρια του, να βουτάς μέσα στην άβυσσο των ανθρώπων 

και όχι γιατί δεν ξέρεις τι να περιμένεις...απλά γιατί ξέρεις καλά ότι το σκοτάδι τους είσαι εσύ

εσύ που αρνείσαι να γίνεις ένα με την άβυσσό σου λες και είναι κομμάτι σου ξέτερο.

ανοίγει τα μάτια της και το σκοτάδι φεύγει όσο εύκολα ξανάρχεται 

ένα σάλτο χρειάζεται

ένα σάλτο που ζεσταίνει τα κρύα σου αισθήματα και στεριώνει τα πόδια σου στη γη

ένα σάλτο από το Εσύ σου στο Εμείς

ένα Σάλτο Μορτάλε στους φόβους σου. Εμείς.

δεν θέλει,μάτια μου, πολλά η ψυχή για να πονέσει.

πες μου για κείνη τη μέρα που ξύπνησες και τα μάτια σου είχαν σκληρύνει τόσο πολύ.

όλα τα μπορούσες τότε.

σπίθες πετούσες και το μυαλό σου γύρναγε ανάποδα αν χρειαζόταν.

μικρά μαύρα ματάκια  που σε κάθε ανάμνηση σκληραίνουν ακόμα περισσότερο κ' απ τα λόγια σου

τα χρόνια, μου λεγες, ήταν δύσκολα και ο άνθρωπος θεριό ανήμερο.

-για να ζήσει, παιδί μου, έκανε τα πάντα!

μη θαρρείς μικρό παιδί ήμουν και γω και λογιόμουν για μεγάλη

χέρια χρειαζόταν η μάνα μου όχι στόματα να θρέψει

μα την έβλεπες την αγάπη και το νοιάξιμο ,στις πράξεις 

τα λόγια τα παίρνε ο αέρας.

και περνάν τα χρόνια

και σκληραίνεις πιο πολύ

και τα μάτια σου μικραίνουν και θες πάλι να βλέπεις καθαρά

μα δεν μπορείς με τόσες σκέψεις

μη ξεχνάς ο άνθρωπος είναι ακόμα θεριό και η τύχη του πάντα τον ορίζει

δεν θέλει,μάτια μου, πολλά η ψυχή για να πονέσει

κ ακόμα λιγότερα το μυαλό για να τα χάσει

κ εκεί είναι που τα μάτια σου ανοίγουν

και πολλά δεν θυμάσαι

και σαν μωρό αγαπάς και ανάγκη έχεις εμένα που ακόμα λογιέμαι για μικρή

μα και μένα τα μάτια μου  λιγότερο σκληρά δεν είναι

δεν θέλει,μάτια μου πολλά η ψυχή για να πονέσει.

σε ποιόν;

Κυριακή και συνήθως σε θυμάμαι να έχεις ορθάνοιχτα τα παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας.

Μια μέρα ρε μάνα να σηκωθώ και να μην χρειάζεται να κουβαλάω τη κουβέρτα πάνω μου λες κ ειμαι στη Σιβηρία και τι στον κόσμο.!

-Βρε καλώς το που ξύπνησε νωρίς το τεμπέλικό μου,18 χρονώ γαϊδάρα  το τεμπέλικο και δυο η ώρα το μεσημέρι το νωρίς,α ρε αθάνατη Ελληνίδα μάνα καλαμπουρτζού.

-Σαν ν'άργησες λιγάκι χτες.

-Άλλαξε η ώρα ρε μάνα...
με τη παλιά ήρθα νωρίς και σηκώθηκα και νωρίς.

Με τη παλιά πάντα.

Με ένα Νες μέτριο με γάλα στη κούπα και μαλμπορο με δανεικό αναπτήρα απο τον πατέρα ,καθήμενη στο στρογγυλό τραπέζι απορεί σε ποιόν μοιάζει το παιδί ετούτο.  να μουν κ γω έτσι στα νιάτα μου;
Μπας θυμάμαι.

-Σήκω γλωσσού κ στρώσε το τραπέζι. Κυριακή γαρ, εχω φτιάξει μπριζολάκια.

-ωωω ρε μάνα! Φεύγω ,έχω κανονίσει λεμε!

Και φεύγει το τεμπελικο και μένουν και τα μπριζολάκια αφάγωτα. Και αρχίζει η γκρίνια.

Περνούν τα χρόνια και το τεμπέλικο μεγαλώνει
Και οι Κυριακες συνεχίζουν να έρχονται.

Σιβηρία πουθενά και μπριζολάκια σήμερα το τεμπέλικο δεν θα κάνει.

Ξύπνησε μ'ένα γουβ σηκώθηκε μ'ένα γαβ

ανοίγει και τα παράθυρα μπας κ'έρθει η Σιβηρία φτιάχνει κ'ενα Νες,σκέτο όμως. Ανάβει κ'ενα μαλμπορο και σκέφτεται.

Σε ποιόν μοιάζει το παιδί ετούτο;

και σε ρωτώ εσέ

και μάταια προσπαθεί να ορθώσει ανάστημα.  

μάταια πνίγει την έξαψη και τό πάθος που μια κουβέντα του δημιούργησε χτες τό πρωί και ως το βράδυ φουρτούνα είχε γίνει. 

βάσανο να τα κλείνεις όλα αυτά σε λογικές και χάρτες

βάσανο και θλίψη στο τέλος της μέρας τα στείρα αχ που αναφωνείς σε βαθιά λαγούμια σκέψης και εγωισμού

και σε ρωτώ εσέ καημε μου...

δεν θες εικόνα να σε κάμω? 

να λυτρωθεις να φύγεις? 

εγώ σε δημιούργησα...εγω και σε προσταζω..!

εικόνα γίνε πέταξε και τ όνειρο σου ζήσε

και αν σε πονουν οι σκέψεις σου και το κορμί σφαδαζει

την ομορφιά του πόνου σου φτερά καν την κ πέτα. ξανά. 

εσύ εκεί στο βάθος

τον διχασμό που βιώνεις

πόσες φορές θα τον κάνεις παντιέρα και θα περιφέρεσαι άσκοπα στα στενάκια των ανθρώπων?

καταλαβαίνεις τον σκοπό τους μόνο όταν σε γλώσσα ξένη αρχίσεις  να μιλάς

και την απορία στα μάτια τους τη βλέπεις

Βαβέλ ορθώνονται οι ψυχές μπροστά σου

σε γλώσσες άγνωστες και αυτές μιλούν

μα την ουσία ξεκάθαρα ουρλιάζουν

σε χρόνο δίσεκτο πάλι γεννούν

τον διχασμό πάλι θα ζήσεις

τον κόσμο γύρω θα γυρίσεις

μα τα παιδιά σκλάβους κρατούν

πάλι θα φύγεις και θα σκορπίσεις

τον κόσμο γύρω θα γνωρίσεις

σε γλώσσες ξένες κ αν μιλούν

στη Βαβελ δεν  κατοικούν

Μαμά,η ζωή είναι αγρίως απίθανη

Σ’ αυτές τις μέρες που εκπλήσσεσαι, ενθουσιάζεσαι και μονολογείς να ποντάρεις.

Σ’ αυτές τις καθημερινές που τόσο βαρετές σου φαίνονται.

Κοίτα λίγο πιο προσεκτικά και δες πως κάθε τους στιγμή μπορεί μαγική να γίνει.

Να το μοιραστείς, να το δεχτείς και να το πιστέψεις.

Κ’ εκείνο που περίμενες και σχεδίαζες  τόσο καιρό μια μέρα καθημερινή έγινε.

Μια μέρα που σ’ έκανε να αναφωνήσεις… Μαμά ,η ζωή είναι αγρίως απίθανη!

Απίθανοι και ‘μεις οι άνθρωποι

Ευλογημένοι να γινόμαστε  σκαλοπάτια

Να γινόμαστε έμπνευση και θάρρος

Να ανεβαίνουμε και να προχωράμε

Στο σκαλοπάτι το δικό μου κάπου γλίστρησα

Κάπου δεν πάτησα καλά, μα ξαναμέτρησα

Ξανανέβηκα

Στο σκαλοπάτι το δικό μου τη θλίψη μου έχασα και τον φόβο μου αγάπησα

Ένα βήμα μπρος ένα βήμα πάνω

Ευλογημένο να σαι

Ερήμην σου

                                                                                                   

                                                                                            

Τί πραγματικά είναι

Δεν μπορούμε να είμαστε για πάντα ανθρακωρύχοι, η ζωή είναι μικρή

Τόσο  απλά και αβίαστα της βγήκε το παράπονο αυτό

Για πόσο ακόμα θα ψαρεύει κουβέντες και συναισθήματα

Έχει ανάγκη να αφεθεί και  στο προφανές  το τόσο επικίνδυνο

Δεν  θα τα αντέξει για πολύ τα κρυμμένα νοήματα και τις έννοιες τις βαθιές

Θέλουν τέχνη και υπομονή

Θάρρος και μάχες σοφές

Και καμιά μάχη δεν τελειώνει αναίμακτα

Σαν λιποτάκτης ακούγεται

Σαν φυγόπονο πλάσμα στέκεται ,καμπουριασμένο στην ιδέα μιας ακόμη απώλειας

Το προφανές το τόσο επικίνδυνο κερδίζει

Μια μάχη δόθηκε

Σοφά δεν ξέρει αν επιλέχθηκε

Τις απώλειες ακόμη δεν τις μέτρησε.

Μπορείς μα δε το θες

Θυμήσου πως μπορείς μα δεν το θες.

Κ’ όλες αυτές τις δικαιολογίες που τώρα σου ξέμειναν απορείς τι θα τις κάνεις.

Έψαξες πολύ για να τις βρεις, να τις δημιουργήσεις μα πιο πολύ να τις πιστέψεις.

Κ’ όλες τους μια –μια κάθε φορά στον ίδιο δρόμο σ’ έφεραν.

Μπορείς στο χωρίς μα δεν το θες.

Στο ξέφρενο μαζί ποντάρεις.

Τη τρέλα  της πορείας που τον έλεγχό της δεν τον έχεις προτιμάς.

Μπορείς κ’ άλλες δικαιολογίες  να βρεις, εύκολο είναι.

Αφού μπορείς μα δεν το θες μη χάνεσαι στο φόβο.

Χάσου στην επιθυμία σου την αληθινή. Στο ξέφρενο μαζί

Στη παραφροσύνη της καλημέρας που το γέλιο φέρνει.

Kάπως πρέπει να ησυχάσει κ' αυτή η ψυχή.

Μα κάπως πρέπει να ησυχάσει  κ' αυτή η ψυχή.

Σ' όσους δρόμους και να βγήκε ,όσα παράθυρα και αν άνοιξε και καλήμερα είπε.

Την Ησυχία δεν τη βρήκε.

Όσα τραγούδια κ' αν έκλεψε, όσους στίχους κ' αν μουρμούρισε και στις μουσικές  τους περιπλανήθηκε.

Ησυχία δεν βρήκε

Σε παλέτες μπερδεύτηκε, σε καμβάδες σκαρφάλωσε  και από καρφιά κρεμάστηκε.

Μα Ησυχία δεν βρήκε.

Σε φωνές μπλέχτηκε, από αναστεναγμούς ξεπήδησε και σε δάκρυα κύλησε γοργά.

Μα Ησυχία δεν βρήκε.

Σ' ένα χαμόγελο γαντζώθηκε,σε χείλη κόκκινα απλώθηκε  και σε μαλλιά μαύρα  μπούκλες έγινε.

Και  Ησυχία δεν βρήκε.

Μα ψυχή είναι αυτή ...για να ησυχάσει έχει φτιαχτεί?

Ας τελειώσουμε έτσι όπως ακριβώς ξεκινήσαμε

Φύγε σε παρακαλώ και ας τελειώσουμε έτσι όπως ακριβώς ξεκινήσαμε, με αντιπάθεια.

Είναι πιο ασφαλές.

Αυτά νομίζω είναι τα τελευταία  λόγια που σκέφτηκε κλείνοντας την πόρτα.

Μέτα  το γύρισμα της κλειδαριάς σαν να σταμάτησε η ανάσα της.

Σαν να κόπηκε η φωνή της και το κεφάλι της γέμισε εικόνες.

Χωρίς καμιά απολύτως σημασία, χωρίς καμιά απολύτως ουσία οι αναμνήσεις χωρίστηκαν στα δυο.

Ας ονομάσουμε αντιπάθεια τη μεγάλη αγάπη.

Είναι πιο ασφαλές.

Άναψε ένα τσιγάρο και η μέρα ξεκίνησε.

Όπως όλες οι άλλες .

Με μεγάλη αγάπη.

Με πολύ μεγάλη αγάπη.

Καλήμερα σιγοψιθύρισε.

Αφέσου και σ'αυτό Μια φορά

Υπάρχουν κ' αυτές οι μέρες. 

Που θες να φωνάξεις να ουρλιάξεις.

Τα ρούχα σου να σκίσεις και το κεφάλι σου να κοπανάς.

Τις σκέψεις τις τρελές σου να δαμάσεις,

Άλογα αφηνιασμένα.  

Πώς να κάνεις λόγια την ανάγκη σου ,αυτήν την τρέλα σου?

Τα μάτια κοκκινίζουν και τα μηνίγγια σου χτυπούν. 

Σπάει η φωνή στα δυο.

Ουρλιαχτό ακούγεται.

Αδειανή ματιά.

Το μυαλό λειψό.

Πάμε τώρα πίσω.

Στον κόσμο τον καλό.

Στο κόσμο που τούτα δεν επιτρέπονται.

Σαν Bγουν Tης Kαληνύχτας Tα Mαχαίρια

Και δεν μου λες;
Τι άνθρωπος είσαι εσύ, που τη μέρα σκιάζεσαι;
Που μια κουβέντα γλυκιά δεν την  ξεστομίζεις και μια αγκαλιά ανθρωπινή δεν την έκαμες ποτές;
Που ο κόσμος σε τρομάζει, λες κ’ άμα καταλάβει ότι η καρδιά σου πέτρα δεν είναι, θα σου δώσει μια και θα σε προσπεράσει.

Αυτά θέλει να του φωνάξει , αυτά κ' άλλα τόσα,
αλλά τρέμεται στη ιδέα μη δει ο κόσμος ότι νοιώθει.
Όμοια του την έκαμε και δαύτη ,από φόβο μην τόνε χάσει.
Λες και τον είχε ποτές.

Ξαναγυρνά στο βιβλίο της και παρακαλά να νυχτώσει πιο νωρίς σήμερα,
μπας και τόνε χορτάσει λίγο παραπάνω αυτόν τον αλλιώτικο άνθρωπο,
Διαβάζει και ξαναδιαβάζει την ίδια σελίδα και ανακάθεται για εκατοστή  φορά στο καναπέ της.
Ξανακοιτά την αδειανή τη θέση και το μυαλό της παιδεύεται.

Δεν περνά ώρα πολλή και να σου το παλικάρι.
Τήνε κοιτά και τα μάτια του φλόγες πετούν.
Κ’ εκείνη όμως λιγότερα δεν νοιώθει.
Σαν να τα ξέχασε όλα μονομιάς και τον καλωσορίζει.

Τη φιλά,
Τίποτα δεν τη ρωτά,
Τίποτα δεν της λέει.
Σαν να μην υπήρξε η μέρα,
Σαν να μην ζούσε

Σαν να ‘παιρνε μόλις τη πρώτη της ανάσα.

Περνά η ώρα και τα σκεπάσματα στον καναπέ κουβάρι γενόνται.

Ό,τι περίμενε με τόση λαχτάρα μόλις  είχε περάσει.

Αύριο πάλι.

Και γυρνούν τη πλάτη και καληνύχτα λένε.

Και τα μαχαίρια μόλις βγήκαν .

Και η παλεψιά μόλις άρχισε.

Μη Φοβού

Αναλαμπές και ζαλάδα απ' την τρέλα!

Τα μάτια στέκονται καρφωμένα πάνω του και τα χέρια μουδιάζουν!

Το πιο αστείο είναι τα χείλη  σφιγμένα που άχνα δεν βγάζουν!

Τί να πεις ,τί να εξηγήσεις?

εεεεεε σε είδα κ μου 'ρθε μια ιδέα?

Παγωμένος κ ο αέρας, ευτυχώς, και συνέρχεσαι λίγο.

Το ξανασκέφτεσαι και δώστου τα ίδια!

Ανάβεις ένα τσιγάρο μηχανικά κ ξαναβάζεις το πακέτο στη τσέπη.

Οι εικόνες χορεύουν στο κεφάλι σου σαν σβούρες.

Κάνεις το βήμα εμπρός αλλά δεν...

Πίσω πάλι. 

Ωχ κ αυτό το μυαλό που δεν βοηθάει όταν το θες!

Πιάσε τη μηχανή σου τώρα.

μπα...

άστο.

Σβήνεις το τσιγάρο.

Σηκώνεις τη μηχανή αλλά τίποτα.

Το σκοτάδι πάει κ έρχεται!

Μη μιλάς! Μη σκέφτεσαι!

Δεν προλαβαίνεις !

Μη φοβάσαι!

Έμπνευση είναι!

Γεννά ,δεν σκοτώνει!

Μη φοβάσαι.

Το A το Στερητικό

Θες απόψε να βάλουμε κάτω τις έννοιες και τους ορισμούς, να πούμε και τα ανείπωτα?

Να αποδείξουμε πάλι στους εαυτούς μας το πόσο εύκολα βγαίνουν οι λέξεις από το στόμα ξεφυσώντας σιχαμένο καπνό τσιγάρου και προσθέτοντας α στερητικά με τόση  περηφάνια και προκατάληψη ??

Πώς αναφέρονται έτσι απλά και ανέκφραστα τα επίθετα εκείνα που για να τα κατακτήσεις ακόμα και με το α το στερητικό τους , έχεις κάνει χιλιόμετρα μπρος  και πίσω στη ζωή σου, έχεις περάσει ώρες ,μέρες, χρόνια ολόκληρα σκληρής προσπάθειας για να γίνεις ο αναβλητικός, ο αυτοκαταστροφικός , ο αν-επαρκής  και σαφώς ο αποτυχημένος!?

Αν-επαρκές το συμπέρασμα ...(αν) - μ'αγαπάς....
Παρόλα ταύτα σκληρή η πορεία σου  ώστε να γίνεις  ΑΝθρπωπος, να κοιτάς ψηλά και να μη θαμπώνεσαι ούτε να  ζαλίζεσαι.
Θες τώρα να βγάλεις τα α- εκείνα τα μίζερα  και να δεις πόσο υπέροχο είναι τούτο εδώ το πλάσμα που παλεύει να τα κάνει χορό όλα αυτά και να τα κάψει σε μια φωτιά απο φόβους?
Απόλαυση μεγάλη που  πάλι τα κατάφερα να γίνω ο  απ-ΑΝ-πρωπος και να κοιτώ το πάτωμα ξεφτιλίζοντας για φορά ακόμη  την έννοια ετούτη.

Κατηφορίζω μουρμουρώντας και σε χαιρετώ γελώντας.

Άλλη Μια Φορά

Μερικές λέξεις έχουν άλλη σημασία στο μυαλό σου τελικά απ'ότι περίμενες....άδικα προσπαθείς να τις εξηγήσεις,να τις ζωγραφίσεις να τις κεντήσεις μη σου πω και να τις μασήσεις!

Ξεκινάς με σουφρωμενο μέτωπο την περιγραφή τους γνωρίζοντας εξ'αρχής την αποτυχία.

Βλέπεις και το σούφρωμα στα χείλη του άλλου που δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει για σένα το "περίμενε μισό λεπτό, ξέχασα τη μηχανή μου!" ή  "τώρα όμως δώσε μου μια στιγμή, γίνεται χαμός στο κεφάλι μου!"

Και κει είναι που απογοητεύεσαι,πατάς το play και λες άκου...!

Η μελωδία ξεκινά και συ ξεσουφρώνεις χειλάκια και χαμογελάς!

Αυτό είναι το μαγικό!

Πως να σου πω αυτό που νοιώθω?

Θες να τ'ακούσεις? Να το δεις?

Άδικα παλεύουν οι λέξεις με το ''νοιώσιμο"

Άδικα πάλεψε και το θέλω με το πρέπει

Άδικα πάλεψα κ γω με σένα.

Φιλί κ όλα περνούν.

Έτσι καταλαβαίνεις.