Ο δρόμος ψάχνει τη παλιά του ιστορία

Μυρωδιές  από παλιές «ιστορίες» κάνουν την εμφάνισή τους στη «σύγχρονη» και «πολιτισμένη» εποχή μας, εικόνες νέες, πλαισιωμένες με «αρχαία» κάδρα τυπώνονται στο μυαλό μας, νεαρές φωνές ξυπνούν στίχους άλλων εποχών,προσπαθώντας να ισορροπήσουν συνείδηση και ανάγκη! Η αγανάκτηση που ξεχειλίζει από ανθρώπους που πάλευαν έτη επί ετών ενώνεται με την αγωνία νέων που βλέπουν όνειρα να καταστρέφονται εν μία νυκτί ....Απαισιοδοξία στα λόγια??  Άγχος στη φωνή?? Βιασύνη στις πράξεις?? Όχι! Στάση στο παράλογο ,διακοπή στο άδικο , παύση στην απραξία!

Λόγια μεγάλα και σχέδια μεγαλεπήβολα ,δεν έχουν θέση στο κοινό νου που αποζητά την αλήθεια και το δίκαιο σε δρόμους και στενά εκδιωγμένος από τα ίδια του τα αδέλφια!  Χρεωμένος από τους ίδιους του τους  γονείς και εκτεθειμένος από τους ίδιους του τους προστάτες!

Λόγια, σχέδια και στερήσεις για ένα καλημέρα που αύριο ίσως να μη  μπορεί να πει …από δική σας επιλογή!

Ο δρόμος ψάχνει τη παλιά του ιστορία, εκείνη τη λαμπρή που τόσο χρόνια με περηφάνια μας διδάσκετε …εσείς από τις έδρες σαν και μείς ακούμε απ’ τα θρανία!

Καληνύχτα σας εύχομαι , είθε τα όνειρα σας να μη γίνουν κόλαση όπως κάνατε τη ζωή μας!

Με μυρωδιά απ'τα παλιά!

Σε λάθος εποχή γεννήθηκες madame, αναφωνεί χαχανίζοντας το φιλαράκι σου, καθώς τραβάει μια γενέα ρουφηξιά από τον πρώτο σας πρωινό καφέ, που σε βρήκε άλλη μία φορά να αφορίζεις τα 00's.

Είναι σίγουρο ότι σ'έχουν πιάσει πάλι τα γνωστά υπαρξιακά σου!

Σκαλίζεις παλιές κλασσικές μουσικές σνομπάροντας τη τάση της εποχής που σε προδιαθέτει για καλοκαιρινά ξενύχτια, σε ξέφρενους ρυθμούς και εκκωφαντικά  decibel!

Κολλητά αμάνικα μπλουζάκια με ψήγματα ψεύτικης ροκιάς έτσι για να...για να πεις ότι...και καλά...

Φιξαρισμένο μαλλί και γυαλί καθρέφτη για να μη ξεχνιόμαστε...

Laptop ανά χείρας, ipod στ 'αυτιά κ' επαφή με τη πραγματικότητα μηδενική!

Και βέβαια μεταξύ Shakira και Lady Gaga σε πιάνει και ένα άγχος διότι...οι Μάγκες δεν υπάρχουν πια...ως γνωστόν τους πάτησε το τραίνο! 

Συνεχίζεις όμως τη περιπλάνηση στους διαδικτυακούς τόπους μπας και....

Καβαλάς το Cooper S και την κάνεις μ'ελαφρά για παραλιακή! Κλείνεις κ'ένα τραπεζάκι δίπλα στα decks...just to be sure... και να...πέρασε κ' αυτό το βράδυ!

Συνεχίζεις τους πρωινούς αφορισμούς σου για χαμένες νέες εποχές και ελαφροbitata καμάκια,για μηδενική αντοχή στη πίεση και μάσκες ομορφιάς!

Ράβε- ξήλωνε κάτι θα καταφέρεις!

Αόρατοι εχθροί της νέας εποχής και βαριά κληρονομιά του παρελθόντος...όλα στο μυαλό σου ένα κουβάρι...

Περίμενε κάτι έχει να σου πει και το millenium...

Κάτι σου δίνουν και τα '50s...

Ίσως αν είσαι ¨τυχερός¨ και έχεις τα μάτια  σου ανοιχτά...το παρόν σου να έχει μια μυρωδιά παρελθόντος ... έτσι για να μην πεις ποτέ στερνή μου γνώση...να σ'είχα πρώτα!

Γιατί ποτέ δεν ξέρεις σε ποιο σου βήμα θα φυτρώσει η ελπίδα!

Στρατεύεις το νου σου σε μονοπάτια  δύσβατα , με πάθη και ιδανικά.

Επιμένεις να τα υπερασπίζεσαι με όλο σου το είναι και ας φαντάζουν στα μάτια των πολλών ανεκπλήρωτα και ανείπωτα ταξίδια.

Περιμένεις ,επιμένεις και πολλές φορές υπομένεις το χλευασμό του κόσμου που το ρομαντισμό και την ανάγκη σου για αλήθεια , κοροϊδεύει.

Έρχονται και φεύγουν οι μέρες και η ζωή σου απλά γεμίζει με παρουσίες που με τίποτα δεν συγκρίνονται μ'αυτό που έχεις στο νου σου...προσπερνούν αφήνοντας σου μόνο την ελπίδα ότι στην επόμενη στροφή κάτι θα σε αγγίξει!

Θα σου χαϊδέψει τη ψυχή σαν αεράκι της αυγής φρέσκο και δροσερό...

Περνούν τα χρόνια ,επιμένεις..κ ακόμα υπερασπίζεσαι το μυαλό σου ,που φαίνεται να τα 'χασε  απ'τη πολλή τη σκέψη....

Περπάτησες, περιπλανήθηκες,άκουσες με προσοχή λόγια μεγάλα ,ξεσκέπασες λαγούμια καλά κρυμμένα...και ξαναπροσπέρασες ποτάμια αγριεμένα ....

Κ' εκείνη τη στιγμή που ένα βήμα πριν το τέλος είσαι....εκεί που παραδίνεσαι στη μοναξιά του θέλω...

εκεί η ελπίδα έρχεται το δρόμο σου ν'ανοίξει...να σου θυμίσει όσα  υπερασπίστηκες τα χρόνια που περάσαν!

Κ οι κόποι σου ανταμείβονται, κ η πίστη στην αλήθεια υπάρχει μόνο όταν εσύ βαθιά σου τη πιστέψεις..

Το φιλμάκι ...που σε κάνει να ονειρεύεσαι!

Ιστορίες καλογραμμένες, με πάθη ,ζήλιες, υπέροχους έρωτες ,ηλιοβασιλέματα παρέα με το alter ego σου να σε κοιτάει στα μάτια υποσχόμενος αιώνια πίστη και αγάπη!

Βάτραχοι που με ένα φιλί έγιναν πρίγκιπες και κακιές μάγισσες που δεν κατάφεραν ποτέ να  χωρίσουν τους δύο αγαπημένους!

Γλυκές ιστορίες που ακούς και διαβάζεις από τα γεννοφάσκια σου με φόντο αμέτρητες εποχές, που άλλοτε μυρίζουν άνοιξη, σε ένα πράσινο κατάμεστο από λουλούδια, λιβάδι, άλλοτε έχουν μυρωδιά από μπαρούτι και πούρο ανάκατο  με γυναικείο άρωμα και σαγήνη ,και κάποιες άλλες αλμύρα και θαλασσινή αύρα που  σου υπόσχεται ταξίδια αιώνια και λυτρωτικά!

Τραγούδια, που ντύνουν τις ιστορίες με λόγια ,που χωρίς μουσική ποτέ δεν θα τολμούσες ποτέ να ξεστομίσεις,

Στίχοι που κρατάς καλά φυλαγμένους να σου θυμίζουν στιγμούλες ευτυχίας ,δανεικές ,μέσα από ένα φιλμάκι....που δεν διαρκεί παραπάνω από  λίγη ώρα....

Casablanca...Dr  Zhivago...Gilda...film noir....!!! Έρωτες με ένταση και υποσχέσεις...

Στιγμούλες δανεικές....να σου ΘΥΜΊΖΟΥΝ όμως πως στη ζωή τα πράγματα μπορεί να στερούνται σκηνοθεσίας αλλά όχι σεναρίου...φιλμάκια που έχεις ανάγκη να τα δεις...έχεις ανάγκη να συγκινηθείς!

Το κεράκι και η ευχή!

Ψίθυροι,γελάκια, σκουντήματα , αστειάκια!

Φάτσες που καθρεφτίζουν την ανυπομονησία τους να σε δουν να χαζογελάς πίσω από ένα κεράκι που περιμένει να το σβήσεις  για να εκπληρώσει την ευχή σου!

Ξαφνικά η μουσική αλλάζει και το τραγούδι σου ξεκινάει, τα μάτια λάμπουν και η τούρτα κάνει την  εμφάνιση της, τα χέρια χτυπούν ρυθμικά και συ είσαι Βασίλισσα !!!!!  

Χειροκροτήματα ,αγκαλιές, δάκρυα κρυφά και φλας που αναβοσβήνουν ασταμάτητα για να μη χάσουν καμία στιγμή απ' τη χαρά σου!

ΦΟΥΥΥΥΥΥΥΥ......και τα κεράκια σβήνουν....ανάσες που πασχίζουν να φωνάξουν "Χρόνια Πολλά" γιατί ο κόμπος της χαράς όλο και κλείνει τη φωνή,αγκαλιές που ανοίγουν διάπλατα και  τσιρίδες που σου υπενθυμίζουν ότι εμείς δεν πρόκειται να μεγαλώσουμε ποτέ! 

Πόζες αναμνηστικές και megapixel που δεν χωράνε τη χαρά μας!

Χρόνια Πολλά λοιπόν από εμάς που τόσο  πολύ σ'αγαπάμε και τόση αδυναμία σου έχουμε!

Χρόνια Πολλά Βασίλισσά μας!

Ενα κομμάτι Ουρανο μπροστά σου...Πάντα θα 'χεις!

Τίποτα δεν μπορεί να χωρέσει την ανάγκη σου για το μεγάλο το φευγιό!

Όσο και να κλείνεσαι στους 4 τοίχους, όσο και να συμβιβάζεσαι με το καθημερινό σου ρόλο, όσο και να προσπαθείς να κλειδωθείς σε σεντούκια με παράδες.

Τίποτα δεν μπορεί να εξαγοράσει το πέταγμα της ψυχής σου , στο μπλε, στο γαλάζιο στο λευκό!

Στον ήλιο που τις μέρες σου φωτίζει, στον ουρανό που σε σκεπάζει με αγάπη και στη θάλασσα που σε καλεί να ταξιδέψεις!

Πάντα στην πρώτη του ακτίνα σε ξεμυαλίζει με ταξίδια τόσο μυρωδάτα και χρωματιστά που καμιά σιγουριά του κόσμου γύρω σου δεν σε  καθησυχάζει, στο πρώτο του το φύσηγμα που τα πανιά σηκώνεις και στο πρώτο της κύμα το που την άγκυρά σου λύνεις...για ταξίδια μοναχικά και δύσκολα !

Ένα βήμα πριν το καναπέ σου αφήσεις ,ένα βήμα πριν τη ψυχή σου λύσεις!  

Ενα βήμα πριν κανεις τη φωνή  που κάθε μέρα μέσα σου  ψυθιρίζει...  ... να σωπάσει για πάντα...!

Γιατί ένα κομμάτι ουρανο μπρόστα σου πάντα θα χεις, να σου θυμίζει όσα ποτέ δεν έκανες από μεγάλο φόβο!

Εσύ και Εσύ!

εσύ το μαύρο...εσύ και το άσπρο!

εσύ ο ουρανός...εσύ και η γη!

 κάνετε παρέα,  τσακώνεστε!

μοιράζεστε το ίδιο σπίτι, χωρίζετε την ίδια γη!

εσύ φωνάζεις...εσύ ψιθυρίζεις!

εσύ γελάς...εσύ κλαις!

μαζί δημιουργείτε, μαζί καταστρέφετε!

μοιράζεστε το ίδιο σώμα, χωρίζετε την ίδια ψυχή!

εσύ και  εσύ...που μαζί κάνετε το εγώ!

εγώ που χωρίς εσένα και εσένα θα ήμουν αυτό!

Τις Ξεθωριασμένες Αφίσες ...

της ζωής σου

Οι πρώτες νότες ακούγονται...γνωστό το κομμάτι...τόσο γνωστό που μία μυρωδιά σου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό...ακολουθεί η εικόνα και πολύ πιο βασανιστικά ένα συναίσθημα που  νόμιζες ότι είχες ξεχάσει εδώ και καιρό!

Συναίσθημα που στίχο με το  στίχο κλιμακώνεται αλλάζει μορφή, αλλάζεις και συ όψη!

Νότα με τη νότα θυμάσαι  και ξαναζείς αναμνήσεις ενός τραγουδιού, ενός στίχου και μιας ξεθωριασμένης αφίσας!

Ποτέ δεν τα πήγαινες καλά με τα λόγια,σου φαίνονταν φτωχά  να περιγράψουν αυτό που ένιωθες...πάντα διάλεγες τραγούδια ,λόγια ντυμένα με μουσική!

Ταξίδευες, άλλαζες προορισμό σε κάθε στροφή και  μέσα σε τρία λεπτά γύριζες τον κόσμο όλο  και  μετά ξανά εδώ ...αλλαγμένος ...

Ξεθωριασμένες οι  αφίσες της ζωής σου, δισκάκια τσακισμένα, χορδές ξεφτισμένες, ένας στίχος χιλιοειπωμένος   και τα λόγια σου φτωχά....

Σκέψου Το Καλά ...Πριν Το Βήμα Κάνεις!

Τις περισσότερες φορές σε μαρτυρά το βλέμμα,

μα ακόμα και αυτό αν καλά ξέρεις να κρύβεις, σε μαρτυρά η στιγμή.

Μάλλον δεν παίρνεις σοβαρά τις λέξεις, που τόση σημασία έχουν...ακόμα και από τις πράξεις που άλλοτε αφόρητα αργούν και άλλοτε το δρόμο δεν τον βρίσκουν!

Τις λες αέρα ξεφυσώντας,απλά για να ακουστούν...απ΄τη πολύ οικειότητα? απ΄τη μεγάλη αγάπη?

Τις λες παρά, το κόστος το βαρύ του πόνου που θα φέρουν ...με ειλικρίνεια ...αλλά ακόμα περισσότερο  με ανακούφιση πολύ πιο στολισμένες!

Εγώ σου τα πα ,φώναξες, απ΄ τη πολλή αγάπη... τώρα εσύ αν πόνεσες ...

Κ' ενώ γυρνώ τη πλάτη...

κρακ ακούστηκε...

να ταν το γυαλί που έσπασε?

να ταν η καρδιά που ράγισε?

Σκέψου το καλά πριν το βήμα κάνεις!

Τραβώντας Σου Το Χαλάκι!

Είσαι χαλαρός, έχεις περάσει άπειρες μοναξιές και συζητήσεις με το άλλο σου εγώ,μεγαλώνεις, ωριμάζεις, βλέπεις τη ζωή σου με το μικροσκόπιο,σε κρίνεις, σου γκρινιάζεις,σ’αγαπάς, σε μαλώνεις!

Έχεις κατασταλάξει λες, και έχεις κόψει και αζιμούθιο στη πορεία σου και δύσκολα παρεκκλίνεις!

Καλά τα λες ,καλά τα κάνεις κιόλας! 

Είσαι λες , σίγουρος και για όλα προετοιμασμένος ,έχεις περάσει τα σαράντα κύματα και ξέρεις , έχεις φτιάξει τα οχυρά σου και πιστεύεις ότι είσαι καλά προστατευμένος ,δεν αφήνεις και πολλά περιθώρια για προσέγγιση παρά μέχρι εκεί που θες και μπορείς ,καμιά φορά βέβαια από τη μεγάλη σου σιγουριά βλέπεις και λίγο αφ’υψηλού το κόσμο γύρο σου! Ε όχι! Κάποια στιγμή την πατάς! Και μάλλον από ‘κει που δεν το περιμένεις! Κάποιος άλλος σίγουρα έχει περάσει ένα κυματάκι παραπάνω από σένα και ας μη του φαίνεται!     

                                                                                                                 

Αλλά δεν μου λες ,όταν θα βρεθεί έστω και ένας να καταλάβει από που κλείνει το κουμπάκι του  συναγερμού σου τι θα κάνεις????

Έχεις αρκετές επιλογές!

Βρίσκεις καινούριο κωδικό στα γρήγορα...κάνεις δεν θα το πάρει πρέφα,συνεχίζεις λες και δεν συνέβη τίποτα....και εγωιστικά δεν ακούς και δεν βλέπεις!

Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση ν’αφήσεις  τη σειρήνα να χτυπάει μες στα αυτιά σου μέχρι να πάρεις την απόφαση ότι την πάτησες και μάλλον τσάμπα τόσο καιρό περηφανευόσουν για τις αυτοάμυνες σου!

Ακόμα καλύτερα,απλά ευχαριστείς που κάποιος τουλάχιστον σε  κατάλαβε και δεν χρειάζεται να κρύβεσαι στα σκοτάδια του εγώ σου! Πόσο κρίμα που  πίστευες ότι δεν υπάρχει!(και ας μην έχει σιδερωμένες κάλτσες!)

Όμως σκέψου και το χειρότερο κομμάτι του εγώ σου... ...τραβώντας σου το χαλάκι κάτω από τα πόδια να μείνεις κάτω για πάντα αγκαλιά με τη παρκετέζα....από φόβο μήπως ξαναπέσεις και ξαναπέσεις! Τι κρίμα! Τσάμπα τόσες ώρες μοναξιάς και εξερεύνησης! Στράφι πάνε όλα από φόβο!

Ποιος ξέρει όμως  τελικά??? Θα δείξει το χαλάκι!

Ένα Βήμα Πριν Την Ενηλικίωση!

Στις περισσότερες συζητήσεις μας και εκεί που το κλίμα βαραίνει μετά τα 5 σφηνάκια long island, κεντρικό θέμα καημού είναι η «γυμνή» αλήθεια!

Ξέρεις ,αυτή που οι περισσότεροι από μας λένε έξω από τα δόντια και περιμένουν –απαιτούν- το ίδιο από τους άλλους…. Και τέτοιου είδους ανωμαλίες εγκεφαλικές!

Τύπου :για μένα είσαι η πιο όμορφη, πιο έξυπνη πιο καλοντυμένη και παρόμοιες βαθυστόχαστες αρλούμπες!

Αν όμως πιστεύεις ότι λες την αλήθεια , άρα αντέχεις να την ακούσεις κιόλας προσπάθησε να συναναστραφείς έστω για μισή ώρα με ένα παιδί!

Άκου και δες τον κόσμο από τη δική του σκοπιά!

Πώς του φαινόμαστε εμείς οι μεγάλοι που δεν ζητάμε συγνώμη ποτέ, που τρώμε με τα χέρια, που λέμε κακές κουβέντες και βλέπουνε συνέχεια τηλεόραση!

Που φωνάζουμε επειδή καταλάθος κάποιος μας πέταξε την εφημερίδα-λες και δεν υπάρχει άλλη στο κόσμο ετούτο- και επειδή δεν βρήκαμε στο νούμερο μας ένα πουά πουκάμισο.

Πόσες φορές δεν έχεις κάτσει με τις ώρες να σκεφτείς , τι δώρο θα πάρεις στη Κατίνα  για να βγάλεις την υποχρέωση που σου βρήκε πρώτο τραπέζι πίστα στο Ρουβα…ενώ έχεις πολλές πιθανότητες να λάβεις ένα μοναδικό λουλουδάκι από το 5χρονο φιλαράκι σου ,που το έκοψε  μόνο για σένα για να μυρίζει ωραία το δωμάτιο σου….και σαφώς να πλαντάξεις στο κλάμα γιατί το δώρο του είναι μοναδικό,

υπέροχο και πάνω απ’όλα αυθόρμητο.

Και πίστεψέ με έχεις πολλά να μάθεις και συ και εγώ…από ένα πυτζάμα πάρτυ λίγο πριν κλείσεις τα τριάντα ,με παρέα τη 5χρονη φίλη σου ,που σου χορεύει  μπαλέτο, σε μαθαίνει το κίτρινο στα αγγλικά και απλά σου λέει πως όταν αγαπάς κάνεις πολλές αγκαλιές!

Η αλήθεια βρίσκεται στα πιο μικρά πραγματάκια…τη βλέπεις βέβαια αλλά δεν την αντέχεις…είναι ντυμένη με αγάπη και πολύ μα πολύ αυθορμητισμό…τόσο πολύ που εσύ ο μέγας ρήτορας ,απλά δεν μπορείς να απαντήσεις …γιατί η αλήθεια του μικρού σου φίλου δεν μπορεί να επισκιαστεί με καμία ενηλικιωμένη τακτική!

Ζήτω λοιπόν στα πιο όμορφα λογάκια …τα παιδικά!

Σε σένα που σήμερα μου χάρισες το πρώτο μου πυτζάμα πάρτι….λίγο πριν τα τριάντα!

Κατά Τύχη ή Απλά Να Μη Σου Τύχει?

διάλεξε...στη τύχη!

Σε περίπτωση που κάποια μέρα βαριέσαι οικτρά ή θεωρείς ότι  αυτή η περίοδος της ζωής σου είναι ανούσια και άγευστη, αν απλά νομίζεις πως όλα γύρω  είναι γκρι και το χρώμα στράγγιξε στα πινέλα σου …απλά συνδύασε! Δες ! Άκου!

Μέτρα τα «τυχαία» συμβάντα που ζεις και πολλές φορές δεν συνειδητοποιείς!

Είναι σαν domino νομίζω….το ένα φέρνει τ’άλλο και στο τέλος οι «συμπτώσεις» οδηγούν σε γεγονότα, άλλα σημαντικά ,άλλα ασήμαντα ,άλλα καθημερινά, άλλα επαναλαμβανόμενα. Διάφορα, γεγονότα που δεν τους δίνουμε και τόση σημασία!

Φίλοι που εμφανίζονται από το πουθενά, δίνουν τη λύση και φεύγουν.

Λάθος στενά που οδηγούν σε απρόσμενες συναντήσεις, χαμένα τρένα και ξεχασμένα κλειδιά!

Μοιάζει με παιχνίδι που εκτελείς ασυνείδητες εντολές ,αλλά μπορεί απλά να κάνεις τις δικές σου επιλογές που καταλήγουν σε παράξενα ταξίδια.

Ίσως να είναι και εφόδια , αναγκαίες πληροφορίες που σου δίνονται για να συνεχίσεις τη δική σου εξερεύνηση.

Όλα όμως εξαρτώνται από ποια πλευρά θα επιλέξεις να είσαι….Από τη πλευρά εκείνων που πιστεύουν πως  το σκορ στον αγώνα δεν αλλάζει…τσάμπα τρέχω ή από την άλλη πλευρά μ’ εκείνους που δεν αφήνουν λεπτό να πάει χαμένο διότι όλα είναι στο χέρι τους κ στη δική τους ικανότητα?

Πως θες να ζεις τη ζωή σου?

Με τυχαία γεγονότα και τραγικές συμπτώσεις ή με κρυμμένες πληροφορίες και μαγικά ταξίδια???

Όλα όμως είναι δυνατά στο κόσμο το δικό σου…γι’ αυτό πρόσεξε ποιο στενό θα πάρεις…!

Βήμα Αργό Σταθερό Και ...Starατο

Μέρα με τη μέρα περνάει ο καιρός ,όλοι μας το ξέρουμε αυτό.

Ποιος όμως έχει δώσει σημασία από μας στη μοναδικότητά του?

Στη μια και ξεχωριστή μέρα που έρχεται κ φεύγει?

Στη κάθε Δευτέρα που απρόθυμα πάμε πρωί- πρωί στη δουλειά?

Στο καθημερινό καφέ μας που φαίνεται ρουτίνα αλλά στην ουσία είναι κάθε ένας τους ξεχωριστός .

Μάλλον το έχουμε περάσει στα αζήτητα το θεματάκι!
Όμως για σκέψου και για δες το χρόνο που περνάει…που σου δίνει τα σημάδια του, που σου λέει τις ιστορίες του ,που σε γεμίζει εμπειρία…ξέρεις αυτή που αν είχες νωρίτερα …θα χες κάνει άλλα…στερνή μου γνώση να  σ’είχα πρώτα…!

Αυτή μάλλον είναι η ομορφιά της ασυνείδητης ματιάς μας όμως…αυτή που για δευτερόλεπτα σε επαναφέρει στη τάξη, σε ταρακουνά και όσα θα έκανες να σκεφτείς ώρες ατελείωτες, περνάν από το μυαλό σου σε μηδενικό χρόνο.

Μετά μπουκώνει ο εγκέφαλος από πληροφορίες...βλέπεις ροζ και κίτρινες πεταλούδες –όπως λέει και ένα φιλαράκι μου- και στο τέλος από την υπερφόρτιση καταλήγεις να χαζεύεις το μοναδικό σου σύντροφο σ’ αυτή τη παρωδία….τα αγαπημένα σου σταράκια!

Μετά από πολλές βαρετές Δευτέρες στη δουλεία και παρόμοιους καθημερινούς και επαναλαμβανόμενους εσωτερικούς σου πολέμους χαζεύεις τα παπούτσια σου για μια στιγμή και συνειδητοποιείς πως δεν είναι τα αγαπημένα σου και μοναδικά σταράκια…αλλά ένα ζευγάρι γόβες , ίσως και μποτάκια ….και στη χειρότερη παντοφλάκια  fleece …για να μην κρυώσεις και από το καθισιό στο καναπέ με το τίλιο και το παξιμάδι αγκαλιά!

Και απλά υποθέτω πως αναφωνείς…Ρε πότε έκανα τόσα χιλιόμετρα???

Πως πέρασε ο καιρός??

Πόσο καιρό έχω να πάω σ’ εκείνο το καφεδάκι που πίναμε κάθε μεσημέρι στις 2?

Σου απαντώ εγώ λοιπόν …πολύ καιρό…απλά δεν το θυμάσαι γιατί κάθε μέρα σου φαίνεται ίδια!

Για προσπάθησε να κάνεις αργά και σταθερά βηματάκια…μοναδικά υπέροχα και σταράτα!

Ξέρεις απ’αυτά που σου δίνουν το χρόνο…να δεις να σκεφτείς και να μετρήσεις!

Τα δικά μου σταράκια είναι ακόμα τα ίδια…απλά λίγο σκονισμένα…τα δικά σου?

Γράψε Με Φως….ή Απλά Τράβα Μια Φωτογραφία!

Πως θα παρομοίαζες τη ζωή σου???

Κάποιοι τη παρομοιάζουν με έναν κήπο γεμάτο λουλούδια, κάποιοι άλλοι με θάλασσα γαλάζια και βαθιά, άλλοι πάλι τη φαντάζονται ως καημό…μεγάλο καημό…

Εμένα όμως μου φαντάζει σαν ένας καμβάς…που ξεκινάει κατάλευκος και σιγά σιγά χρωματίζεται….ανάλογα με την έμπνευση σου!

Σίγουρα κάποιες φορές φαίνεται μόνο «μαύρος» με ελάχιστες πινελιές χαράς και αντίθετα κάποιες άλλες  είσαι σίγουρος ότι «αστράφτει» χαρά παντού….χωρίς γκρίζο, χωρίς μαύρο!

Η αλήθεια όμως  βρίσκεται κάπου στη μέση, και αυτό βέβαια θα το καταλάβεις  όταν βάλεις και τη τελευταία σου πινελιά και όλα πλέον θα σου εμφανίζουν το νόημα…διότι έναν πίνακα τον θαυμάζεις από μακριά…

Οπότε η ζωή μας πρέπει να γεμίζει έμπνευση!

Από τη πιο μικρή έως και τη πιο έντονη πινελιά της !

Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι που δεν μπορούν να ζωγραφίσουν …μπορούν όμως να γράψουν με φως…μπορούν απλά να τραβήξουν μια φωτογραφία…και να  θυμούνται για πάντα…

Ζωγράφισε….και αν δεν μπορείς γράψε τη ζωή σου με φως…φρόντισε όλα να σε εμπνέουν…και στο τέλος …θα δεις τον πίνακά σου και το σκοπό σου…από μακριά!

Όταν πια θα είναι έργο τέχνης ….πραγματικής τέχνης και ουσιαστικής έμπνευσης!

Γράψε με φώς…ξεκίνα τώρα!

Το Φωτάκι Που Έγινε Φάρος

Δεν έχω καταλάβει ακόμα αν η  οικειότητα αναφέρεται στο άγγιγμα, στο συναίσθημα ή στη ματιά…

Ίσως να είναι όλα αυτά μαζί ή ακόμα χειρότερα ένα κ μόνο…απλά υπάρχει.

Άσχετα με το χρόνο και τη σχέση μεταξύ μας.

Απλά υπάρχει και εμφανίζεται  για να σου υπενθυμίσει τη «μαγεία» που βρίσκεται  μέσα σου,την ευλογία του  να μπορείς να θυμάσαι στιγμές και να ξαναζείς συναισθήματα με μία  και μόνο κίνηση.

Οικειότητα? Χημεία? Κάρμα? Σ’ έχω δει κάπου –κάπου σε ξέρω? –όπως λέει και το τραγούδι?- ε δεν ξέρω!

Βρίσκεται ακριβώς εκεί που η έμπνευση απλά δεν χαραμίζεται για την ασφάλεια!

Εκεί που ο κόσμος γίνεται πιο αληθινός?!

Εκεί που η ενέργεια γίνεται το οξυγόνο σου και  η ένταση κομμάτι του εαυτού σου!

Εκεί που το μέτριο δεν υπάρχει κ το απόλυτο κυριαρχεί!

Εκεί που το φωτάκι απλά γίνεται φάρος!

Εκεί που ο φάρος γίνεται εσύ!     

Εκεί που το σκοτάδι καίγεται και το φως σε τυφλώνει!

Εκεί που όλα φαίνονται γιατί δεν υπάρχει σκιά για να κρυφτείς!

Και αυτός είναι ο κόσμος που εσύ νοιώθεις ο εαυτός σου...ο κόσμος που φωτίζεται από το δικό σου μοναδικό φάρο...ο κόσμος που φιλοξενεί την δικιά σας οικειότητα...

Γιατί κάθε άγγιγμα έχει μνήμη  και κάθε μνήμη συναισθήματα!
Ποτέ δεν ξέρεις πότε το φωτάκι σου θα γίνει φάρος...το μόνο που μένει είναι να προσπαθήσεις να βλέπεις καλά στο σκοτάδι και απλά να περιμένεις να ανάψει~!

The Way We Walk!

λίγο λόξα... αλλά ειλικρινά!

Καμία φορά αναρωτιέσαι , μήπως μιλάω πολύ? Ίσως να είμαι και λίγο απότομος?

Κι αν φαίνομαι υπερβολικός  .μάλλον θα πρέπει να είμαι πιο ειλικρινής!

Μήπως, ίσως , εάν, αλλά….δεν βοηθούν και πολύ!

Εάν μίλαγες διαφορετικά ,εάν ντυνόσουν και φερόσουν διαφορετικά ΜΑΛΛΟΝ θα ήσουν κάποιος άλλος.

Ίσως να ήσουν αποδεκτός από μια άλλη,μάλλον μεγαλύτερη μερίδα ανθρώπων,αλλά ίσως κατά βάθος να μην είναι οι άνθρωποι που εσύ θα προτιμούσες τελικά να περιστοιχίζουν τη ζωή σου.

Το εύκολο προφανώς είναι να μιμείσαι.
Να δανείζεσαι συμπεριφορές και στιλ χωρίς κατά κύριο λόγο να σε αντιπροσωπεύει, απλά είναι πιο αποδεκτό πιο συνηθισμένο, όχι όμως πιο σωστό.

Όλα αυτά είναι ένα κολάζ, κομμάτια που συνθέτουν το εγώ σου και πηγάζουν αβίαστα από μέσα σου.

Αλλά είσαι εσύ με τα στραβά με τα ίσια σου με τα λογικά και με τα παράλογα σου.

Επιλέγεις με ποιους θα μοιραστείς τις παραξενιές σου που τελικά  σε κάνουν τόσο ξεχωριστό.

Και αν κάποτε κάποιος από μας σου ζητήσει να αλλάξεις απλά πες του…that’s the way I walk…και μη ξεχνάς πως έτσι μ’ αγάπησες!

Check Mat…Στις Πιο Παράξενες Παρτίδες!

photo by d. santos

Κάνεις πρόχειρους υπολογισμούς ,μετράς χρόνους αποστάσεις,υποχωρήσεις ,αντοχές.

Ξεκινάς να παίζεις…πρώτη κίνηση αναμενόμενη….δεύτερη κίνηση βαρετή…!

Ανοίγεσαι λοιπόν και παίζεις επιθετικά, έχεις κάνει και τους υπολογισμούς σου και βλέπεις ότι το χεις!

Τρίτη κίνηση …ενδιαφέρουσα….μαζεύεσαι λιγάκι …τετάρτη κίνηση …καημός!

Έπεσες στη παγίδα!

Τέρμα και οι υπολογισμοί , τέρμα και τα σχέδια!

Όλα στράφι!

Το παιχνίδι δεν έχει επιστροφή…ανοίχτηκες και τη πάτησες!

Check mat ! σου φωνάζει ο αντίπαλος! Check mat!

Παθητικά δέχεσαι την ήττα σου!

Μαζεύεις  μουτρωμένος τα πιόνια και τα ξαναστήνεις για μια ακόμη παρτίδα….για τη λεγόμενη  revenge!

Ξαναυπολογίζεις , πεισμώνεις και αρχίζεις την παρτίδα από την αρχή!

Σ αυτό το σημείο είσαι πραγματικά τυχερός γιατί παίζεις σκάκι!

Μπορείς να ξαναπαίξεις την ίδια παρτίδα  όσες φορές θελήσεις , με διαφορετικούς τρόπους και μ’ έναν συγκεκριμένο στόχο!

Να κάνεις check mat!

Στους πραγματικούς χρόνους όμως  οι κανόνες αλλάζουν

Το κάθε παιχνίδι παίζεται μια κ μοναδική φορά χωρίς επανάληψη…και κάθε φορά με νέους και διαφορετικούς παράγοντες!

Κάποιες φορές οι υπολογισμοί βοηθούν αλλά κάποιες άλλες απλά οδηγούν σε Βατερλό!

Αυτό όμως είναι το παιχνίδι…ένα έργο χωρίς πρόβα!

Η πρόκληση είναι να κάνεις check mat στα πιο παράξενα παιχνίδια!

Σ’αυτά που ο προγραμματισμός και οι υπολογισμοί έχουν δευτερεύουσα σημασία και την παράσταση κλέβει η τόλμη και η πίστη!

Check mat λοιπόν στα πιο παράξενα παιχνίδια….στα παιχνίδια του μυαλού!

Στη Σωστή Τούς Θέση Και...

κομμάτι κομμάτι θα το φτιάξουμε... 

Όπως και στο puzzle,έτσι και στη ζωή σου πρέπει να βάλεις τα κομμάτια σου στη σωστή θέση για να έχουν νόημα,αλλιώς είναι ένας σωρός από άχρηστα χαρτάκια που όσο όμορφα χρώματα και να έχουν… από μόνα τους εικόνα δεν θα γίνουν ποτέ!

Τα όμορφα ,τα στραβά, τα ανάποδα,τα εύκολα, τα δύσκολα πρέπει να τα τοποθετήσεις σωστά –τελικά- για να έχουν τη πραγματική τους αξία.

Παίζουν το ρόλο τους , ακατανόητος πολλές φόρες, στενάχωρος κάποιες άλλες…αλλά αυτός είναι.

Ένα κομματάκι που από μόνο του δεν έχει δύναμη.

Όπως η χαρά δηλαδή ,που χωρίς τη λύπη θα ήταν ανούσια ή τη μέρα που χωρίς τη νύχτα θα ήταν …κουραστική!

Ζευγάρια λοιπόν! Αντιθέσεις! Αυτή είναι η ζωή μας και αυτοί είμαστε και εμείς!

Καθημερινές αντιθέσεις και αλλαγές που αν τους δώσουμε τη σημασία που τους πρέπει ,θα κατανοήσουμε τις άλλες,τις πιο φανταχτερές   αυτές που κλέβουν τη παράσταση επειδή τυγχάνει να τις ζεις μια φορά στη ζωή σου .

Αυτές είναι όμως που σε προετοιμάζουν για τις πιο μεγάλες …αυτές οι καθημερινές που σου γίνονται συνήθεια και δεν υπολογίζεις την αξία τους!

Ένα - ένα τα κομμάτια και θα δεις τη δική σου εικόνα…αυτή που επέλεξες εσύ τελικά …με τα σωστά σου και τα λάθη σου!

Η μόνη διαφορά της ζωή σου και του puzzle, είναι ότι δεν ξέρεις την εικόνα σου…

Αλλά αυτή είναι η μαγεία…στο τέλος να τη δεις και να πεις ΝΑΙ! Αυτή είναι η εικόνα μου, αυτή είναι η ζωή μου αυτός είμαι εγώ!

Κομμάτι- κομμάτι στη θέση του …και η περιπέτεια ξεκινά!
Καλή μας διασκέδαση λοιπόν!

Τρεις Γενιές Μπροστά Στο Τζάκι...

ιστορίες....

Από κει που δεν το περιμένεις έρχονται τα καλά!

μια απλή καθημερινή μέρα η σημερινή.

Δεν φαινόταν να διαφέρει σε κάτι από τις υπόλοιπες,  έλα όμως που δεν ήταν!

Κρύο έχουμε σήμερα…δεν ανάβουμε λίγο το τζάκι να ζεσταθούμε?

Δεν φωνάζεις και τη γιαγιά να πιούμε ένα καφεδάκι???

Εεε…δεν θέλει και πολύ να γίνει!

Ο καφές στο μπρίκι, η φωτιά στο τζάκι και το σπίτι γέμισε μυρωδιές!

Τρεις γενιές μπροστά στο τζάκι και λίγες φωτογραφίες στο λεγόμενο ‘σερβάν’ να προσπαθούν να γεμίσουν το κενό!

Οι ιστορίες ξεκινούν, το δάκρυ φέρνει τη χαρά…και η χαρά το δάκρυ…  

Ιστορίες που δεν ήξερες και άλλες που δεν θυμόσουν σε πάνε χρόνια πίσω!

Τότε που ήσουνα μικρός και ο κόσμος σου φαινότανε μεγάλος!

Τότε που η γιαγιά σε φύλαγε τα βράδια συ το έσκαγες  κρυφά απ’ το παράθυρο να πας να βρεις τους φίλους να φάτε  και δεύτερο παγωτό…τότε που η μαμά σε τάιζε  μπροστά στη θάλασσα γιατί ήσουν η καλομαθημένη πριγκηπέσα της …και δεν έτρωγες διαφορετικά…τότε που μάθαινες τη μικρή σου αδερφή να κάνει το ‘β’ που τόσο δύσκολο σου φαινόταν… και τότε που ο μεγάλος σου αδερφός ερχόταν   γεμάτος δώρα!

Ιστορίες! Πολλές ιστορίες! Γλυκές ,μοναδικές και τόσο μα τόσο μονάκριβες!

Όμως τι σημασία έχει το παρελθόν χωρίς το παρόν να το εκτιμάει???

Τρεις γενιές μπροστά στο τζάκι…ευτυχώς …

Σαν Σήμερα..

που βρέχει...

Είναι κάποιες μέρες ,σαν σήμερα , που βρέχει και κάνει κρύο και  απλά δεν θες να βγεις από το σπίτι!

Θες απλά να φτιάξεις ένα ζεστό καφεδάκι και να το απολαύσεις στον άνετο  καναπέ σου με θέα ….τη βροχή!

Κάτι τέτοιες μέρες είναι που θυμάσαι… που αναπολείς…που κάνεις τις πιο κρυφές και δικές σου σκέψεις!

Αυτές που μοιράζεσαι μόνο με τον εαυτό σου…  που μόλις περάσει η βροχή και βγει ο ήλιος …θάβεις βαθιά μέσα σου περιμένοντας την επόμενη βροχή να σου τις θυμίσει…

Κάτι τέτοιες μέρες είναι που βγάζεις τα άλμπουμ από τα συρτάρια και ρίχνεις κρυφές ματιές στο παρελθόν…βρίσκεις παλιές σημειώσεις σου κ χαμογελάς μόνος σου ,γιατί απλά θυμάσαι τις υποσχέσεις που είχες δώσει στον εαυτό σου και δεν κράτησες ποτέ…κάποιες άλλες που κατάφερες και εκπληρώσεις κ  που τώρα σου φαίνονται αστείες.

Τα χρόνια περνούν μέσα από τα φύλλα του άλμπουμ…αγαπημένα  πρόσωπα σε άλλες εποχές σου υπενθυμίζουν πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός...κ πόσο άδικα τον σπαταλάς κάποιες φορές… κάποιοι από τους αγαπημένους σου είναι εδώ... κάποιοι άλλοι δυστυχώς όχι…σίγουρα όμως οι τόσες αναμνήσεις, σου κρατούν παρέα κ σε συντροφεύουν στις ώρες μοναξιάς σου!

Δεν υπάρχει πιο γλυκό συναίσθημα από ξεχασμένες μυρωδιές και γεύσεις  που ξεπηδούν ξαφνικά μπροστά σου από μία και μόνο φωτογραφία.

Είναι ωραίες οι μέρες της βροχής…μα πιο ωραίες οι αναμνήσεις…είναι δικιές σου και δεν μπορεί να στις πάρει κανείς!